Wojna Jeźdźców (nazwa nieoficjalna) – jedna z największych wojen w historii Alagaësii, będąca niejako kontynuacją Smoczej Wojny, Wojna Jeźdźców wybuchła między Galbatorixem, który sto lat wcześniej doprowadził do zniszczenia Zakonu Smoczych Jeźdźców, a Vardenami wspieranych przez niezależne narody Alagaësii, którzy dążyli do jego odbudowania.
Wojna Jeźdźców trwała względnie krótko. Zainicjowana bitwą o Farthen Dûr i zakończona oblężeniem o Urû'baenu, rozegrała się na przestrzeni kilku miesięcy w roku 8000 PS. W wyniku wojny Galbatorix poniósł śmierć, upadło Imperium, w miejscu którego przywrócono dawne Królestwo Broddring, a na władczynię nowego kraju wybrano Nasuada. Południowa część ziem Imperium została włączona do Surdy, a miasto Teirm stało się niezależnym państwem-miastem.
Geneza[]
Król Galbatorix przejął władzę nad rozległym obszarem zachodniej Alagaësii po tym, jak zniszczył Smoczych Jeźdźców podczas Wojny Smoków. Były Jeździec o imieniu Brom, który stracił swoją smoczycę Saphirę podczas upadku, utworzył ruch oporu zwany Vardenami, który szybko sprzymierzył się z elfami, krasnoludami, a później także z urgalami i kotołakami. Sprawę Vardenów wspierało także niezależne państwo Surda.
Galbatorix z kolei, pozbawiony swojego grona lojalnych Zaprzysiężonych (wszyscy polegli podczas upadku lub w kolejnych latach), nakłonił do współpracy Ra'zaców, którzy stali się jego łowcami smoków, oraz zyskał wsparcie Cienia o imieniu Durza, który rzucił zaklęcie wiążące na rasę urgali.
Choć oficjalnie wojna rozpoczęła się od bitwy pod Farthen Dûrem, już na długo przed faktycznym wypowiedzeniem wojny doszło do wielu aktów przemocy i śmierci. Galbatorix desperacko próbował zmusić do wyklucia trzy ostatnie ocalałe smocze jaja, znajdujące się pod jego kontrolą, podczas gdy Vardeni usiłowali wykraść jaja i wyeliminować potencjalnych kandydatów na ich Jeźdźców, podległych Galbatorixowi.
Ponadto Vardeni zamordowali wielu Zaprzysiężonych, byłych Jeźdźców, którzy wspierali Galbatorixa. Brom wiedział, że Zaprzysiężeni muszą zostać wyeliminowani, zanim Imperium Broddring zostanie obalone. Dzięki jego wysiłkom i wysiłkom Vardenów wszyscy Zaprzysiężeni zginęli przed rozpoczęciem Wojny Jeźdźców, ale nieoficjalne bitwy miały miejsce jeszcze za życia Morzana.
Z pomocą agenta Vardenów o imieniu Jeod, Brom zaplanował niespodziewany najazd na Urû'baen, aby zdobyć trzy smocze jaja będące w posiadaniu Galbatorixa. Jednak łącznik rebeliantów, Hefring, nie był w stanie ukończyć misji i ukradł tylko jedno z trzech jaj, po czym uciekł zarówno przed Galbatorixem, jak i Vardenami, próbując je zatrzymać. (Później wyjaśniono, że za tajemniczą dezercją Hefringa stały smoki z Krypty Dusz, które spróbowały dokonać jednej ze swoich dyskretnych ingerencji, lecz Hefring wyczuł ich obecność i przestraszył się[1]). Brom ścigał się z Hefringiem po całym kraju, próbując odzyskać jajo. Morzan dotarł tam przed Bromem, zabił Hefringa i przejął jajo.
Brom spotkał Morzana w Gil'eadzie, zabijając Zaprzysiężonego w pojedynku i odzyskując jajo, a także odbierając mu Zar'roca. Jajo przekazał Vardenom, miecz zatrzymał dla siebie, a następnie wycofał się do Carvahall.
Kilka miesięcy przed wybuchem wojny Vardeni rozpoczęli niewielką ofensywę przeciwko siłom imperialnym. W rezultacie wyeliminowali trzy brygady Galbatorixa. Król wysłał Murtagha, aby zniszczył wioskę, w której Vardeni mieli się ukrywać, w ramach odwetu. Chłopak jednak nie chciał wykonać rozkazu i zbiegł z dworu Galbatorixa.
W obliczu zbliżającej się wojny, Galbatorix chciał mieć pewność, że pozostanie jedyną frakcją kontrolującą pozostałe smoki. Polecił swojemu najbardziej zaufanemu generałowi, Durzie, pojmać Aryę, kurierkę jaja, przewożącą ją między Vardenami ukrywającymi się w Górach Beorskich a elfami w Du Weldenvarden. Durza zabrał kompanię urgali i zaatakował Aryę i jej strażników podczas podróży przez obrzeża lasu Du Weldenvarden. Urgale zabiły dwóch elfich strażników i pojmały Aryę. W akcie desperacji teleportowała jajo w kierunku Broma, przebywającego w Carvahall, lecz dzięki ingerencji Eldunarí z Krypty Dusz jajo trafiło w ręce Eragona, polującego w górach Kościec. Durza wpadł we wściekłość, że nie zdążył przejąć jaja, i zabrał elfkę do Gil'eadu, gdzie więził ją przez kolejnych kilka miesięcy. Z kolei z uratowanego jaja wykluła się smoczyca Saphira, która związała się z Eragonem. Razem stali się pierwszymi od ponad stu lat wolnymi Jeźdźcem i smokiem. Nieopowiedzeni za żadną ze stron, stali się obiektem pożądania obu frakcji: Galbatorixa, który pragnął poddać go swojej woli, i Vardenów, którzy widzieli w nim nadzieję na siłę mogącą równać się z królem w walce.
Niepokoje społeczne wybuchały także poza gronem Vardenów. Farmerzy w północnej części Imperium byli rozgniewani na rząd za podniesienie podatków do poziomu niemal niewypłacalnego, lecz żyli w atmosferze terroru, nie śmiąc się sprzeciwić Imperium. Galbatorix uznał północnych rolników za zagrożenie, a urgale pod jego dowództwem wymordowały całe wioskę za rzekome wspieranie Vardenów. Do starć doszło m.in. w Yazuac i Daret. Plan ten obrócił się jednak przeciwko Galbatorixowi, ponieważ jedynie wzmocnił nastroje antyimperialne.
W końcu armia urgali skierowała się ku kryjówce Vardenów i pod wodzą Durzy przypuściła niespodziewany atak na opuszczone krasnoludzkie miasto Orthíad, przemianowane później przez Galbatorixa na Ithrö Zhâda. Wszyscy krasnoludowie zginęli w ataku, z wyjątkiem jednego, który zaniósł wieści do Farthen Dûru. Durza z kolei zlokalizował i wykorzystał tajne tunele wiodące do Farthen Dûru, aby zaatakować miasto.
Kiedy Murtagh, Saphira, Eragon i uwolniona z Gil'eadu Arya uciekli do Farthen Duru, podążał za nimi legion Kullów. Grupa została uratowana przez wojowników Vardenów i po krótkiej walce zostali zabrani do środka na przesłuchanie. Eragon został przesłuchany przez Bliźniaków dopiero po tym, jak udało mu się nakłonić wybawicieli, aby zajęli się Aryą (która została otruta przez Durzę). Murtagh odmówił poddania się przesłuchaniu i trafił do aresztu, był jednak dobrze traktowany przez Ajihada, przywódcę Vardenów.
Przebieg[]
Bitwa o Farthen Dûr[]
Osobny artykuł: Bitwa o Farthen Dûr
Wojna Jeźdźców oficjalnie rozpoczęła się, gdy Galbatorix rozkazał swoim armiom urgali zaatakować kwaterę główną Vardenów w Farthen Dûrze, która była również stolicą narodu krasnoludów. Bitwa ta wzbudziła poparcie dla Vardenów, gdy odnieśli zwycięstwo, głównie dzięki śmierci Durzy z rąk Eragona, któremu pomogły Arya i Saphira.
Kilka dni po zwycięstwie Vardenów, wrogie urgale wciąż krążyły po licznych tunelach wokół Farthen Dûru. Ajihad, Murtagh oraz Bliźniacy zostali wyznaczeni do polowania na pozostałe urgale. Ich grupa poszukiwawcza została niespodziewanie zaatakowana przez nieprzyjaciół, w wyniku czego Ajihad zginął. Murtagh i Bliźniacy zostali schwytani i uznani za zmarłych. (Później okazało się, że Bliźniacy działali pod przykrywką dla Imperium Broddring i wykorzystali okazję, by pojmać syna Morzana. Podczas gdy był on przetrzymywany w niewoli, dla Murtagha wykluł się smok Cierń. Król Galbatorix zmusił Murtagha do złożenia przysięgi wierności w pradawnej mowie).
Przenosiny Vardenów do Surdy[]
Chociaż bitwa zakończyła się sukcesem dla Vardenów, utrata Ajihada i wyczerpanie zapasów krasnoludów zmusiły nową przywódczynię Vardenów, Nasuadę, do poprowadzenia ich do Surdy, sojuszniczego państwa, którego głową był król Orrin. Obecność rebeliantów w Surdzie nie spotkała się z powszechną akceptacją. Co gorsza, cech tkaczy otwarcie wyraził wrogość wobec grupy rebeliantów, ponieważ Vardeni produkowali niezwykle tanią koronkę, aby zarobić na kampanię i żywność.
Szpiedzy w Aberonie[]
Podczas gdy Vardeni przebywali w Aberonie, stolicy Surdy, Nasuada została zaatakowana przez imperialnego maga powiązanego z grupą szpiegów i magów, znaną jako Czarna Ręka. Dzięki Elvie, Vardenom udało się zabić dwóch członków Ręki, choć organizacja ta pozostała zagrożeniem dla Vardenów przez cały okres wojny.
Obława na Carvahall[]
Osobny artykuł: Bitwa o Carvahall
Aby zdobyć informacje o miejscu pobytu Eragona, Galbatorix wysłał agentów do rodzinnego miasta Eragona, Carvahall, aby przesłuchali kuzyna Eragona, Rorana. Kiedy mieszkańcy Carvahall odmówili wydania Rorana Imperium Broddring, wybuchły walki. Roran poprowadził niewielką armię wieśniaków przeciwko siłom imperialnym, wśród których byli też Ra'zacowie.
Mieszkańcy Carvahall zdołali utrzymać się przez wiele dni, ale po przybyciu kolejnych oddziałów imperialnych Roran przekonał znaczną część mieszkańców Carvahall do opuszczenia miasta i przeprawy przez Kościec do miasta portowego o nazwie Narda. Następnie popłynęli barkami do Teirmu, gdzie poznali Jeoda i zyskali w nim sprzymierzeńca. Z jego pomocą Roran i mieszkańcy wioski ukradli imperialny statek o nazwie Smocze Skrzydło i wypłynęli w kierunku Surdy, by dołączyć do Vardenów.
Dołączenie elfów do wojny[]
Krótko przed bitwą na Płonących Równinach elfy postanowiły przystąpić do wojny po stronie Vardenów. Wcześniej wahały się, ponieważ gdy Arya została porwana przez Durzę, królowa Islanzadí odmówiła jakiejkolwiek komunikacji z zewnątrz, dopóki nie upewniła się, że Arya żyje i że pojawił się nowy Jeździec gotowy do walki z Imperium Broddring.
Bitwa na Płonących Równinach[]
Osobny artykuł: Bitwa na Płonących Równinach
Saphira i Cierń w starciu nad Płonącymi Równinami
Imperium Broddring ponownie próbowało stłumić rebelię, tym razem na Płonących Równinach, znanych elfom jako Du Völlar Eldrvarya. W tym przypadku Galbatorix zaangażował swoją regularną armię. Zwerbowani żołnierze pod dowództwem Murtagha zostali wysłani na Płonące Równiny, by zaatakować Vardenów i ich sprzymierzeńców z Surdy.
Tuż przed bitwą Vardeni sprzymierzyli się z grupą swoich dawnych wrogów, Urgalami, którzy pragnęli zemsty za krzywdy wyrządzone im przez Imperium Broddring. Czarownica Angela zatruła również znaczną część jedzenia i napojów Imperium Broddring, aby dodatkowo osłabić ich siły.
Dzięki terminowemu przybyciu ludzi z Carvahall i armii krasnoludów pod wodzą króla Hrothgara, bitwa zakończyła się kolejnym zwycięstwem ruchu oporu, choć obie strony poniosły duże straty. Sam Hrothgar zginął z rąk Murtagha.
Pierwsza Bitwa na Płonących Równinach była potyczką między Jeźdźcami a Zaprzysiężonymi. Podczas bitwy ogień smoka podpalił pokłady torfu pod ziemią, stąd nazwa „Płonące Równiny”.
Oblężenie Ceunon[]
Osobny artykuł: Bitwa o Ceunon
Elfy, teraz aktywne w wojnie, skierowały się do Ceunonu. Zostali sprowokowani tym, iż na rozkaz Galbatorixa mieszkańcy portowego miasta zaczęli ścinać stare drzewa z Du Weldenvarden, by wspomóc odbudowę machin oblężniczych. Elficcy czarodzieje zniszczyli bramy miasta, a pozostali wojownicy wdarli się do środka, zabijając niezliczonych ludzi i niszcząc wiele ziem i domów. Lord Tarrant z Ceunonu stawiał zacięty opór, ale ostatecznie elfy odniosły zwycięstwo.
Atak Murtagha[]
Murtagh Morzansson, najpotężniejszy ze wszystkich magów i wojowników Imperium Broddring, wraz ze swoim smokiem Cierniem zaatakowali Vardenów, gdy ci świętowali ślub Rorana i Katriny. Oni sami walczyli z Eragonem i Saphirą, podczas gdy 300 żołnierzy nieczujących bólu starło się z Vardenami na ziemi. Murtagh i Cierń byli daleko poza zasięgiem możliwości Eragona ze względu na wspomagające ich Eldunarí, które podarował mu Galbatorix, ale z pomocą Aryi i dwunastu innych elfich czarodziejów, Eragon i Saphira zdołali odeprzeć atak Murtagha i Ciernia. Murtagh przysiągł, że powróci, potężniejszy niż kiedykolwiek, a także pokona wtedy Eragona i Saphirę. Bitwa mogła zakończyć się inaczej, ponieważ Eragon zapomniał o pierścieniu Aren, który skrywał w sobie więcej energii niż ta, którą dysponował Murtagh.
W trakcie i krótko po tym starciu wszyscy jego żołnierze zginęli. Jednak dzięki swej magicznej odporności na ból zadali Vardenom poważne straty, zanim zostali pokonani, a nawet zranili króla Orrina. Chociaż siły wroga zostały zdziesiątkowane, Nasuada uznała to starcie za porażkę, gdyż mocno podminowało morale Vardenów.
Bitwa o Deldarad[]
Osobny artykuł: Bitwa o Deldarad
Roran Młotoręki został wysłany do wioski Deldarad, aby zdobyć trochę żywności dla Vardenów. Pomimo znacznej przewagi liczebnej, batalion Rorana odniódł zwycięstwo, choć kosztem wielu wojowników Vardenów.
Oblężenie Feinster[]
Osobny artykuł: Oblężenie Feinster
Aby posunąć się dalej w głąb Imperium Broddring, Nasuada wysłała wojowników na południe, do zdobytego Aroughs, podczas gdy ona sama zaatakowała Feinster z siłami króla Orrina. Vardeni atakowali przez trzy dni, ale nie zdołali przełamać Feinster. W końcu, gdy przybyli Eragon i Saphira (którzy dotychczas przebywali na szkoleniu w Ellesmérze), bramy zostały otwarte od wewnątrz, choć niemal przypłacili to życiem kilku elfów, w tym Aryi i Blödhgarma.
Gdy bramy zostały otwarte, Vardeni splądrowali miasto, paląc domy, kradnąc i plądrując wszystko, co mogli znaleźć, i zabijając każdego, kto stanął im na drodze. Żołnierze Feinster zostali konsekwentnie odparci.
Grupa imperialnych magów, którzy przysięgli służyć Murtaghowi i Galbatorixowi, uknuła plan odparcia Vardenów. Stworzyli Cienia znanego jako Varaug i posłali go na Vardenów. Okazał się nie lada przeciwnikiem dla Eragona, ale został zabity wspólnymi siłami jego i Aryi. Ponieważ to ona zadała ostateczny cios, Arya stała się Cieniobójczynią.
Po pokonaniu Cienia i większości żołnierzy, lady Lorana z Feinster poddała się, a Feinster został przejęty przez Vardenów.
Bitwa o Gil'ead[]
Osobny artykuł: Bitwa o Gil'ead
Po zdobyciu Ceunon, elfy zaatakowały Gil'ead. Po raz pierwszy od stu lat do walki dołączyli Oromis i Glaedr, którzy dotychczas utrzymywali swoje życie w tajemnicy. Elfy walczyły i zdawały się przytłaczać siły imperialne, ale na scenie pojawili się Murtagh i Cierń, iskierka nadziei dla mieszkańców Gil'eadu i cień zagłady dla elfów. Jednak nawet z młodymi Eldunarí (które Galbatorix uznał za stosowne powierzyć Murtaghowi), Murtagh i Cierń nie byli w stanie dorównać połączonej sile i wiedzy Glaedra i Oromisa. Choć mniejszy Cierń był szybszy, wciąż przegrywali bitwę. Gdy wydawało się, że wkrótce Oromis i Glaedr pokonają młodszych przeciwników, Galbatorix osobiście dołączył się do bitwy, przejmując ciało Murtagha i przemawiając jego ustami. Unieruchomił Glaedra i Oromisa i zabił elfa ręką Murtagha, a dzięki dywersji Cierń wkryzł się w podstawę czaszki Glaedra, uśmiercając także jego (choć stary smok przeżył w swoim Eldunarí. Śmierć mistrzów zadała potężny cios morale elfów, lecz pomimo niej z powodzeniem zdobyły Gil'ead. Nie wiadomo, co stało się z Murtaghem i Cierniem, ale najprawdopodobniej wrócili do stolicy.
Bitwa o Belatonę[]
Osobny artykuł: Oblężenie Belatony
Po przemieszczeniu się na północ od Feinster, Vardeni dotarli do Belatony. Podczas bitwy życie Rorana na krótko znalazło się w niebezpieczeństwie, gdy runął mur, a Saphira została zaatakowana przez pradawną włócznię, Dauthdaert Niernen. Bitwa zakończyła się, gdy Eragon i Arya pokonali imperialnego lorda Bradburna.
Bitwa o Aroughs[]
Osobny artykuł: Bitwa o Aroughs
Podczas gdy główne siły Vardenów ruszyły na północ z Surdy, by zaatakować Feinster i Belatonę, Nasuada wysłała mniejsze siły na południe, by zdobyć Aroughs. Kiedy Vardenom nie udało się zdobyć miasta w odpowiednim czasie, wysłała Rorana z posiłkami, w tym z magiem Carnem, z rozkazem zdobycia miasta za wszelką cenę. Nawet z Roranem i jego towarzyszami, atakujący Vardeni nadal byli w znacznej przewadze liczebnej.
Gdy ich oddział obozował pod miastem, grupa jeźdźców z Aroughs, dowodzona przez Tharosa Szybkiego, próbowała zaatakować Vardenów. Roran, wspomagany magicznymi iluzjami Carna, przekonał napastników do powrotu do miasta. Zachowywał się beztrosko, oferując nawet Tharosowi napój, opowiadając o swoich licznych zwycięstwach i, z pomocą Carna, udając niezwykle silnego czarodzieja. Tharos Szybki, następca tronu w Aroughs, uwierzył mu i przestraszył się potęgi nieprzyjaciela, po czym wrócił do miasta. Jednak najbliższej nocy wysłano zabójcę, by spróbował wyeliminować Rorana we śnie. Napastnik zdołał rozciąć jego klatkę piersiową, ale sam zginął, pokonany przez broniącego się Rorana.
Roran opracował plan przebicia bram kanałów prowadzących do miasta z użyciem obciążonych, prowizorycznych barek, i wpłynięcia nimi do miasta przed świtem. Kompania Rorana przebiła się przez miasto, ostatecznie je zdobywając. Najbardziej znaczącą ofiarą bitwy był Carn, który zginął w pojedynku z innym magiem. Roran został później postrzelony w plecy strzałą. Jego zastępca opatrzył mu rany, podczas gdy Baldor, jeden z synów Horsta, poprowadził resztę ośmiuset do zwycięstwa.
Bitwa o Urû'baen[]
Urû'baen, stolica Imperium i arena ostatecznego starcia Wojny Jeźdźców
Osobny artykuł: Bitwa o Urû'baen
Główna armia sojusznicza przebiła się przez mury Urû'baenu pod dowództwem Rorana i niemal zabezpieczyła miasto, kiedy na arenę wkroczył lord Barst. Obserwując grubego wojownika Roran w pewnym momencie zdał sobie sprawę, że pod jego wypukłym napierśnikiem musiało kryć się Eldunarí, z którego Barst czerpał siłę.
Rozpoczęła się bitwa na otwartym terenie. Armia została zepchnięta na mury przez siły lorda Barsta. Po drodze Roran stracił swój młot, pozostając bez broni. Islanzadí zaatakowała Barsta osobiście i poległa, zabita ciosem buławy w szyję. Następnie Roran, z pomocą machin oblężniczych, zaczął rzucać kamieniami w lorda Barsta, żeby wyczerpać jego energię. Barst przeżył, więc Roran z grupą urgali i kotołaków zaszarżowali na bezbronnego obrońcę. Jednemu z urgali udało się wgiąć jego zbroję, ale Barst zablokował maczugę Nar Garzhvoga, zanim ta zmiażdżyła mu głowę. Barst zabił wszystkie kotołaki i urgale, które go zaatakowały, z wyjątkiem Nar Garzhvoga i Rorana. Ten ostatni w końcu rzucił się na Barsta i mężczyźni zaczęli się mocować na bruku. W wyniku starcia Roran złamał kilka żeber, lecz zdołał też zmiażdżyć Eldunarí, pozbawiając Barsta źródła mocy. Potężny sługa Imperium zginął w rozbłysku światła.
Starcie z Galbatorixem i Shruikanem w sali tronowej
W tym samym czasie grupa w składzie: Eragon, Eldunarí z Krypty Dusz, Arya, Elva, Saphira, Blödhgarm i drużyna elfickich magów wkroczyli do cytadeli Galbatorixa. Wewnątrz napotkali kilka pułapek, które pokonali bez ofiar z pomocą Elvy. Po dotarciu na koniec korytarz otworzyli drzwi wiodące do sali tronowej, uruchamiając tym samym kolejną pułapkę, która uwięziła elfickich magów. Pozostali, po wejściu do sali tronowej stanęli twarzą w twarz z Galbatorixem i Shruikanem. Po krótkiej rozmowie próbowali zaatakować go magią, król jednak zablokował ich atak, używając Imienia Imion. Zagroził, że zabije dwójkę dzieci, które sprowadził do cytadeli, jeśli tamci znów spróbują go zabić. Wkrótce dołączają do nich Murtagh i Cierń i Galbatorix kazał młodym Jeźdźcom rozegrać pojedynek, podczas którego przyrodni bracia wymieniali się swoimi przemyśleniami. Eragon zdał sobie sprawę, żę w życiu Murtagha zaszła zmiana, Murtagh zaś uświadomił sobie, że jego uczucie do Nasuady doprowadziło do zmiany jego prawdziwego imienia. Zmiana ta z kolei pozwoliła Murtaghowi uwolnić się spod przysięgi wierności, która przez cały ten czas zmuszała go do posłuszeństwa Galbatorixowi. W mgnieniu oka Murtagh i Eragon zwrócili się przeciwko królowi, zaś Cierń, Saphira i Arya pognali ku Shruikanowi, by go zabić. Zaskoczony Galbatorix został ciężko ranny i zaatakował umysł Eragona. Ten, niezdolny do rzucenia zaklęcia werbalnego, spontanicznie ukształtował zaklęcie zrozumienia, pozbawione słów, lecz wzmocnione wspomnieniami jego towarzyszy, głównie Eldunarí pradawnych smoków. Galbatorix, niezdolny znieść fali cierpienia, którą Eragon na niego zesłał, popełnił magiczne samobójstwo, a zaledwie chwilę wcześniej Arya zdołała wbić Dauthdaert Niernen w oko Shruikana. Galbatorix przemienił swe ciało w energię, niszcząc cytadelę, a także sporą część miasta, jednak Eragon i towarzysze przeżyli, osłonięci magiczną tarczą.
Konsekwencje[]
Po bitwie o Uru'baen, jeszcze tego samego dnia (aby uniknąć chaosu wśród mieszkańców) Nasuada została wybrana przez przywódców Vardenów na nową najwyższą królową kraju, dotychczasowego Imperium, lecz o nieco zmienionych granicach i przemianowanego na Królestwo Broddring. Chociaż król Orrin z Surdy próbował podważyć jej roszczenia, zgodził się, gdy zaoferowała Surdzie nowe ziemie: Aroughs, Feinster, Eoam, Furnost i Melian. Mimo to wszyscy władcy ludzkich ziem Alagaësii mieli złożyć przysięgę wierności Nasuadzie, aby stworzyć poczucie jedności. Następnie została koronowana na królową przez Eragona w stolicy, którą przemianowano na Ilireę.
Jednak niepokoje wciąż nękały krainę. Wielu mieszkańców dotychczasowego Imperium złożyło przysięgę wierności Galbatorixowi w pradawnej mowie i chociaż Eragon spędził kolejne tygodnie, uwalniając ich ze złożonych obietnic z użyciem Imienia Imion, wielu pozostało szczerze oddanych sprawie zmarłego króla i sabotowali nowy porządek. Kłopoty zaczęły się również pojawiać ze strony magów i szpiegów, których Galbatorix rozmieścił w Imperium Broddring. Trzykrotnie próbowali oni zamordować Nasuadę, mimo że Murtagh ostrzegał Eragona, by chronił ją przed takimi próbami. Przeżyła, dzięki pomocy Jeźdźca oraz Elvy.
Należało również podjąć negocjacje, aby zapobiec próbom secesji lokalnych arystokratów. Świadczy o tym żądanie lorda Ristharta z Teirmu, by jego miasto stało się niezależnym państwem-miastem i miało własne prawa oraz przywódców. Nasuada zgodziła się, ale musiałby złożyć jej przysięgę wierności jako najwyższej królowej i przestrzegać jej praw dotyczących magów. Jednak inne miasta, takie jak Narda i Kuasta, nie stawiały oporu.
Inni arystokraci odmówili uznania nowej królowej, co doprowadziło do wybuchu powstań zarówno na północy, jak i południu. Jedno z nich poprowadził hrabia Hamlin, który zebrał własną armię i próbował zdobyć Gil'ead, a drugie, pod wodzą Tharosa z Aroughs, wywołał znacznie większe zamieszanie, ale został szybko stłumiony przez Nasuadę. Starając się utrzymać kontrolę, Nasuada uczyniła niektórych ze swoich byłych dowódców arystokratami w częściach krainy, które utraciły swoją władzę lub nigdy jej nie miały, na przykład w Dolinie Palancar, gdzie obdarzyła Rorana tytułem jarla.
Jedną z najważniejszych reform przeprowadzonych przez Nasuadę była decyzja o objęciu kontroli nad wszystkimi magami w krainie. Wierząc, że jeśli pozostaną na wolności, będą sprawiać kłopoty, planowała stworzyć grupę, która będzie ich kontrolować. Chociaż Eragon się z tym nie zgadzał, uznał jej powstanie za nieuniknione i konieczne pod rządami Nasuady. Odmówił jednak dowodzenia grupą zgodnie z intencjami królowej, ani zdradzenia przywódcy planowanej grupy magów Imienia Imion w obawie, by nie stało się ono powszechną wiedzą.
Najważniejsza decyzja po wojnie zapadła, gdy Eragon i Saphira postanowili opuścić Alagaësię ze smoczymi jajami i Eldunarí, dochodząc do wniosku, że na znanych im ziemiach nie ma miejsca, gdzie mogliby założyć bezpieczną, nową siedzibę dla zakonu Jeźdźców. Po odejściu Eragona i Saphiry na wschód oraz Murtagha i Ciernia na północ, jedynymi pozostałymi smokami i Jeźdźcami w Alagaësii zostali Arya i Fírnen, wykluty krótko po śmierci Galbatorixa z ostatniego jaja z jego skarbca. Z kolei spośród jaj wydobytych z Krypty Dusz przekazano po jednym dla krasnoludów i jednym dla urgali, które to dwie rasy dołączono do paktu powołującego Jeźdźców.
Ciekawostki[]
- Mimo znacznej przewagi liczebnej armii Imperium, Vardeni nie przegrali żadnej z większych bitew. Tłumaczy się to faktem, że wielu żołnierzy służących Galbatorixowi było zwerbowanych wbrew swojej woli, podczas gdy każdy członek Vardenów był zdeterminowany i oddany ich sprawie.
- W cyklu nigdy nie padła konkretna nazwa tej wojny, a nazwa "Wojna Jeźdźców" jest umowna.
| Wojna Jeźdźców | |
|---|---|
| Historia | |
|---|---|
| Epoki | Początek czasu • Starożytna era • Złota era Smoczych Jeźdźców • Upadek • Era panowania Galbatorixa • Nowa era Smoczych Jeźdźców |
| Chronologia | Kalendarium historii Alagaësii • 0 • 5217 • 5291 • 5296 • 5305 • 5600~ • 5605 • 7000 • 7200 • 7203 • 7209 • 7217 • 7220 • 7500 • 7800 • 7867 • 7877 • 7886 • 7893 • 7896 • 7899 • 7900 • 7982 • 7983 • 7985 • 7999 • 8000 • 8001 |
| Wojny | Wojna bogów z olbrzymami • Wojny krasnoludów ze smokami • Du Fyrn Skulblaka • Wojna z Ra'zacami • Kryzys Palancara • Żelazna Wojna • Wojna Smoków • Wojna Jeźdźców |
- ↑ Dziedzictwo, rozdział Lacuna, część druga