Dziedzictwo Wiki
Disambiguation Artykuł dotyczy upadku Zakonu Smoczych Jeźdźców. Być może chodziło ci o Smoczą Wojnę, konflikt poprzedzający Upadek.

Upadek Smoczych Jeźdźców – termin określający okres w dziejach Alagaësi, w którym rozpoczęła się zagłada Zakonu Smoczych Jeźdźców. Upadek był bezpośrednią konsekwencją Smoczej Wojny. Z wyłączeniem Zaprzysiężonych, którzy doprowadzili do konfliktu, w wyniku Upadku zginęły prawie wszystkie smoki, także dzikie, i zostali zabici prawie wszyscy Jeźdźcy.

Historia[]

Okres chwały[]

Arrow Osobny artykuł: Złota era Smoczych Jeźdźców

Nim na świat przyszli ojcowie waszych dziadków, a nawet ich ojcowie, powstali Smoczy Jeźdźcy. Ich misją było chronić i strzec, i przez tysiące lat czynili to niestrudzenie. Nikt nie mógł dorównać im w bitwie, bo każdy miał siłę dziesięciu mężów. Byli nieśmiertelni, chyba że powaliła ich klinga bądź trucizna. Mocy swych używali jedynie dla dobra i pod ich czujnym okiem wzniesiono z żywego kamienia wyniosłe miasta i wieże. Utrzymywali tedy pokój, a kraina rozkwitała. To była złota era. Elfy były naszymi sprzymierzeńcami, krasnoludy przyjaciółmi. Miasta bogaciły się, ludzie żyli w dostatku. Zapłaczcie jednak... bo nic nie trwa wiecznie.

Brom[1]

Po krwawej wojnie między elfami a smokami, znanej jako Du Fyrn Skulblaka, powołano do istnienia Smoczych Jeźdźców, aby powstrzymać rasy przed ponownym konfliktem. Ich misją była ochrona i służba mieszkańcom Alagaësii. Przez tysiące lat pełnili ją z powodzeniem, choć niektóre krasnoludy protestowali przeciwko ekspansji smoków. Kraina przeżyła złotą erę pokoju i szczęścia. Bogactwo napływało do wszystkich miast, a żyjące w harmonii rasy rosły w siłę, zmuszając potworne urgale do ucieczki na jałowe ziemie dalekiej północy.

Po przybyciu ludzi, pierwsze zwiastuny Upadku pojawiły się wraz z kryzysem Palancara. Późniejsza Żelazna Wojna, choć rozstrzygnięta przez Jeźdźców, naznaczyła Alagaësię głębokim niestabilnością.

Właśnie w tym okresie młody chłopiec o imieniu Galbatorix został wybrany na Jeźdźca, a jego tragiczna historia doprowadziła do Smoczej Wojny i Upadku.

Przyczyny Upadku[]

Nieprzytomnego [Galbatorixa] zabrali do swej twierdzy i tam uleczyli mu ciało Spał cztery dni. Gdy się ocknął, starannie skrywał trawiącą go gorączkę. Kiedy wezwano Galbatorixa przed radę, która miała go osądzić, zażądał drugiego smoka. Brzmiąca w tych słowach desperacja ujawniła, iż popadł w szaleństwo, i rada dostrzegła, co ukrywa. Słysząc odmowę, która kładła kres jego nadziejom, oszalały Galbatorix uwierzył, iż to z winy Jeźdźców zginął jego smok. Przez wiele nocy rozmyślał o tym, knując zemstę.

Brom[1]

Młody Galbatorix lekkomyślnie zabrał swoich przyjaciół i swoją smoczycę Jarnunvösk na ziemie zamieszkane przez urgale, arogancko wierząc, że ich smoki i magia ochronią ich przed niebezpieczeństwem. Zostali jednak zaatakowani i choć Galbatorix przeżył, wszyscy jego towarzysze zginęli; Jarnunvösk zginęła tragicznie od zbłąkanej strzały, która przebiła jej serce. Na wpół oszalały z rozpaczy po utracie smoka Galbatorix błąkał się po okolicy, licząc na śmierć. Ta jednak nie nadchodziła, a urgale i inne potwory umykały przed nim na jego widok, gdy przemierzał Kościec. Galbatorix był bliski śmierci, gdy rolnik znalazł go leżącego w błocie i wezwał Jeźdźców.

Kiedy Galbatorix wyzdrowiał, poprosił Radę Jeźdźców o nowego smoka, które miało zastąpić utraconą towarzyszkę. Starsi jednak odmówili, ponieważ dostrzegli, że Galbatorix popadł w szaleństwo.

Shruikan[]

W roku 7886 PS rozgniewany Galbatorix doprowadził do śmierci dwóch członków Zakonu i uciekł. Później przekonał innego Jeźdźca, Morzana, silnego fizycznie, ale słabego duchem, do otwarcia bramy do smoczej twierdzy w Ilirei. Galbatorix znalazł i ukradł pisklę czarnego smoka, z którym związał się siłą, z użyciem czarnej magii, i nadał mu imię Shruikan. Dopiero potem rozpoczął bunt przeciwko Zakonowi.

Upadek[]

Na początku tylko Galbatorix i Morzan rozpoczęli kampanię przeciwko Zakonowi. Jego członkowie nie martwili się zbytnio, ponieważ Galbatorix nie był pierwszym Jeźdźcem, który zwrócił się przeciwko nim, choć jako pierwszy miał zwolennika.

Jednak Galbatorix, poznawszy tajniki magii i smoków, których nie powinien tak wcześnie poznać, szybko rósł w siłę. Za każdym razem, gdy zabijał smoka, zabierał mu Eldunarí. Wkrótce, dzięki mocy zniewolonych smoków, był znacznie silniejszy od Zakonu i z łatwością ich mordował. Ponadto dwunastu innych Jeźdźców, pragnących obalić Zakon z własnych pobudek, dołączyło do jego szeregów i wspólnie z Morzanem utworzyło Zaprzysiężonych.

Ataki pierwszych Zaprzysiężonych były zagadkowe i nikt nie wiedział dokładnie, co się dzieje. Szukając odpowiedzi, jeden z przywódców Jeźdźców, Oromis i jego smok Glaedr, udali się do placówki Zakonu, lecz po dotarciu na miejsce zaatakowali ich dwaj eskortujący ich Jeźdźcy: Kialandi i Formora, w rzeczywistości Zaprzysiężeni. Spodziewali się, że zmuszą elfa do dołączenia do nich lub go pojmają, ale jemu i jego smokowi udało się uciec, choć nie bez trwałych ran. Uciekli do miasta Ilirea, ale znaleźli tam niewielu Jeźdźców: większość wyruszyła na poszukiwania Galbatorixa lub do Vroengardu, siedziby Jeźdźców. Oromis wysłał wszystkie ważne dokumenty i Eldunarí do Doru Araeby, po czym zebrał wszystkich pobliskich Jeźdźców w Ilirei, gotowych do obrony miasta. Okazało się, że na próżno: w bitwie na równinach Ilirei Galbatorix i jego ludzie, coraz silniejsi, zaatakowali i zdobyli miasto, zabijając każdego Jeźdźca, którego napotkali. Tylko Oromis, wciąż dochodzący do siebie po ranach, zdołał uciec przed atakiem.

Arrow Osobny artykuł: Bitwa o Doru Araebę
Wszyscy pozostali Jeźdźcy zebrali się w Doru Araebie. Podczas gdy Zaprzysiężeni mordowali dzikie smoki, niektóre z nich, jak Belgabad, największy dziki smok swoich czasów, dołączyli do obrony. Jedynymi nieobecnymi w bitwie byli Oromis i Glaedr. Wysiłki Jeźdźców były daremne, ponieważ gdy Galbatorix i Zaprzysiężeni zaatakowali, byli niepowstrzymani, z łatwością mordując każdego Jeźdźca, a nawet zabijając Belgabada. Zdając sobie sprawę, że Jeźdźcy są skazani na zagładę, ich przywódcy opracowali plan, aby uratować wszystkich, których mogli: ukryli wszystkie Eldunarí i smocze jaja, jakie mieli, w Krypcie Dusz, po czym magicznie ją zapieczętowali, zabezpieczając przed wykryciem. Następnie Thuviel, Jeździec, którego smok został zabity, popełnił magiczne samobójstwo i eksplodował, aby ukryć nieobecność jaj, stwarzając pozór ich zniszczenia. Eksplozja zabiła jednego Zaprzysiężonego, Glaeruna, i kilku Jeźdźców walczących po stronie Zakonu. Galbatorix i pozostali Zaprzysiężeni zdołali jednak przeżyć. Po eksplozji zabili wszystkich pozostałych Jeźdźców i ograbili Doru Araebę ze wszystkiego, co uznali za przydatne, zanim opuścili stolicę Zakonu.

Jedynym znanym ocalałym z tej bitwy Jeźdźcem był Brom, który jednak stracił w walce swoją smoczycę, Saphirę.

Arrow Osobny artykuł: Pierwsza bitwa na Płonących Równinach
Do innej bitwy doszło na południu, w pobliżu miejsca, które później stało się Surdą. Podczas walk smoki niechcący podpaliły podziemne złoża torfu, które od tamtego momentu, po ponad stu latach, wciąż płoną. Miejsce to obecnie nazywa się Płonącymi Równinami.

Arrow Osobny artykuł: Pojedynek na górze Utgard
Wierzono, że przywódca Jeźdźców, Vrael, był jedynym, który mógł pokonać Galbatorixa w walce. Jednak i on ostatecznie poległ w pojedynku z oszalałym Jeźdźcem, ponieważ zawahał się przed zadaniem śmiertelnego ciosu, co pozwoliło Galbatorixowi wykorzystać sytuację i zranić Vraela w bok. Ranny Vrael uciekł z Vroengardu na górę Utgard, aby odpocząć i odzyskać siły, ale Galbatorix nie chciał zmarnować przewagi i podążył za nim. Spotkali się ponownie, ale gdy ranny Vrael próbował walczyć, Galbatorix kopnął go w krocze, po czym ściął głowę starszemu Jeźdźcowi. Na rok 7900 PS, Zakon został zniszczony.

Po śmierci Vraela Galbatorix zamordował króla Angrenosta z rodu Broddringów, zabił elfickiego króla Evandara, a następnie ogłosił się władcą nowego Imperium.

Przypisy[]

  1. 1,0 1,1 Eragon, rozdział Smocze opowieści