Miecz Smoczego Jeźdźca − osobista broń Smoczego Jeźdźca, wykuwana pod indywidualne preferencje walki i tradycyjnie wręczana mu po zakończeniu przezeń szkolenia. Miecze Jeźdźców wyróżniają się unikatowym materiałem, z którego są wykonane, odpornością na magię, ogólną wytrzymałością oraz zabójczą skutecznością. Zwyczaj nakazuje, że kolor klingi odpowiada barwie łusek smoka związanego z Jeźdźcem. Jedyną osobą trudzącą się wykonywaniem takich mieczy jest elfia kowalka Rhunön.
Opis[]
Każdy miecz Smoczego Jeźdźca jest wykuty z jasnostali, a w procesie wytwarzania stosowane są zaklęcia wplatane trwale w strukturę miecza. Każdy miecz jest dopasowany do indydualnych preferencji i stylu walki Jeźdźca, dlatego też każdy z nich jest unikatowy pod względem kształtu i wymiarów, zarówno ostrza, jak i rękojeści. Czyniło to klingę wyjątkową, choć w szczególnych okolicznościach mogło to stanowić problem, utrudniając używanie miecza przez kogokolwiek innego, niż jego prawowity właściciel. Był to kłopot np. dla Eragona, który stał się Jeźdźcem po tym, jak Rhunön złożyła swą przysięgę, przez co nie mógł zyskać własnego miecza (choć ostatecznie we współpracy z kowalką obeszli jej ograniczenie) i był zmuszony walczyć przechwyconym Zar'rokiem. Fakt, że zarówno Eragon, jak i Murtagh potrafili władać Zar'rokiem bez większych trudności, wydaje się być bardzo rzadki, choć należy zauważyć, że Eragon nauczył się szermierki właśnie na Zar'rocu. Możliwe są jednak modyfikacje na mieczu, aby dostosować go do stylu walki nowego Jeźdźca. Tak zrobiono z Támerleinem, który niegdyś należał do Arvy, a po wielu latach przysposobiła go Arya.
Barwa miecza odpowiada barwie łusek smoka
Personalizowany jest także kolor miecza, który zwyczajowo odpowiada barwie łusek smoka, z któym związał się Jeździec, przy czym klinga zazwyczaj jest jaśniejsza, niczym łuski na brzuchu czy spodzie szyi, zaś pochwa ciemniejsza, odpowiadająca kolorowi wierzchnich łusek. Każdy miecz posiada własne imię, nadane przez Jeźdźca; zwykle jest to pojedyncze słowo w pradawnej mowie, a odpowiadający mu symbol jest wytłaczany na pochwie oraz umieszczany na klindze.
Wspólną cechą wszystkich mieczy jest także obecność klejnotu na końcówce rękojeści. Kiedy Rhunön konstruowała miecze Jeźdźców, umieszczała w rękojeści kamień szlachetny pasujący kolorem do ostrza. Pełnił on nie tylko funkcję ozdobną; Jeźdźcy odkryli, że klejnoty te mogą gromadzić niemal nieskończoną ilość energii. Ta z kolei mogła pomóc smokowi i jego Jeźdźcowi, jeśli ich własnym zapasom energii groziło wyczerpanie. Podobne kamienie szlachetne zastosowano m.in. w pasie Belotha Mądrego, a także w pierścieniu Aren, należącym do Broma, który później przekazał go Eragonowi. Przykładowe klejnoty zdobiące miecze Jeźdźców to: rubin w rękojeści Zar'roca, szafir w Undbitrze oraz Brisingrze, żółty diament w Naeglingu, szmaragd w Támerleinie, czy czysty diament we Vrangrze. Ostrze Arvindra było fioletowe, podobnie jak klejnot w jego rękojeści, i choć jego materiał jest nieznany, mógł to być ametyst, fioletowa odmiana sugalitu lub cyrkonu, albo barwiony diament.
Wytwarzanie i materiały[]
Jako jedyna w historii kowalka mieczy Jeźdźców, Rhunön była mistrzynią w swoim fachu, a nauki pobierała u Fûtharka, legendarnego krasnoludzkiego kowala z Dûrgrimst Ingeitum.
Do wszystkich mieczy Jeźdźców, i tylko do nich, używano unikalnego materiału: jasnostali, rudy pozyskiwanej z meteorów, pozostałości gwiazdy, która spadła w Du Weldenvarden tysiące lat temu. Rud tych znaleziono dość, by wytworzyć kilkaset mieczy Jeźdźców, z czego ostatnim był Brisingr. Pochwy mieczy były drewniane, a rękojeści owinięte skórą, drutem i drewnem.
Wszystkie miecze, z wyjątkiem Brisingra, powstały w procesie opartym niemal wyłącznie o pracę rąk – Rhunön niechętnie używała magii w swoim rzemiośle, chyba że było to absolutnie konieczne. Wyjątkiem były zaklęcia wplatane w miecz, by zyskał on swoje unikatowe właściwości. Rhunön zazwyczaj budowała specjalnie na tę okazję hutę rudy, używając cegieł i gliny, znów – bez magii. Następnie spędzała dzień lub dłużej na rafinowaniu rudy, w zależności od jakości danego kawałka. Gdy ruda była czysta, Rhunön wybierała zestaw twardszych i miększych elementów. Z tych ostatnich wykuwała trzon broni (z miękkiej stali, aby był elastyczny i zdolny do pochłaniania wstrząsów kinetycznych), zaś z twardszej stali – ostrze (ze względu na oczywiste korzyści w postaci ostrości i trwałości). Wszystkie elementy były składane i wielokrotnie kute, dzięki czemu stal miecza była warstwowa, co zapewniało jej lepsze właściwości fizyczne. Dodatkowo, stal ostrza była skręcana z dwóch warstw. Następnie ostrze i grzbiet były kute razem na gorąco i pieczołowicie formowane w pożądany kształt. Cały proces zazwyczaj trwał od kilku dni do kilku tygodni. Rhunön pracowała tylko nocą, aby móc ocenić aktualny stan rozgrzanego metalu po jego kolorze. Podczas całego procesu kucia Rhunön rzucała niekończący się strumień zaklęć nad metalem, który jednocześnie obrabiała. Większość z nich prawdopodobnie znała tylko ona, nadając metalowi właściwości, których żadne dodatkowe zaklęcie nie dałoby normalnie wykutemu ostrzu.
Na tym etapie broń była czarna, szorstka i pozbawiona ozdób. Rhunön kontynuowała pracę przez tygodnie, wytrawiając ozdobne wzory na ostrzu, piłując je, skrobiąc i polerując, a na koniec formując rękojeść, wplatając w nią klejnot, rzeźbiąc pochwę, a także nadając mieczowi kolor. Nie wiadomo, w jaki sposób wykonywała to ostatnie, możilwe, że za pomocą magii, wykorzystującej łuski smoka Jeźdźca jako bazę do barwienia. Ostrze, rękojeść i pochwa gotowego miecza były bogato zdobione i miały różne odcienie koloru smoczych łusek.
Podczas używania, Jeździeckie klingi emanowały opalizującym połyskiem, niczym skrzydła motyla. Po otrzymaniu broni, Jeźdźca proszono o nadanie mu nazwy, a na koniec, na ostrzu i pochwie, ryto magią odpowiedni symbol.
Po ukończeniu, miecz Jeźdźca był bronią bezkonkurencyjną w całej Alagaësii.
Historia[]
Tradycja wykuwania mieczy dla Smoczych Jeźdźców została zapoczątkowana wraz z pierwszym z nich, Eragönem, który podczas Du Fyrn Skulblaka związał się ze smokiem Bid'Daum i dał początek zakonowi. Wytwórczyni mieczy, Rhunön, jest starsza od Jeźdźców i to ona od początku trudziła się tym fachem. Wspomniała kiedyś, że "gdy królowa Tarmunora poprosiła, bym wykuła pierwsze miecze Jeźdźców, to właśnie jasnostali użyłam".
Jasnostal została odkryta właśnie przez Rhunön i była jedynym materiałem, z którego wykonywała miecze Jeźdźców; nie wytwarzała z niej żadnych innych rodzajów broni. Odkryła ją w meteorycie, który spadł w Du Weldenvarden, i zbadała pod kątem właściwości materiałowych. Odkrytą rudę nazwała jasnostalą ze względu na niezwykły blask, a kiedy zaczęła formować stal w nowe ostrza, odkryła, że jest ona niezwykle wytrzymała i elastyczna. Rhunön wzięła jasną stal i skonstruowała pierwszy miecz, dla Eragöna.
Z czasem jasnostal stawała się coraz trudniejsza do znalezienia. Ostatnią bryłę rudy zdobyła w lasach Ellesméry i z niej stworzyła m.in. Zar'roca dla Morzana, Undbitra dla Broma i pięć innych nieznanych kling. Po upadku Jeźdźców i powstaniu Imperium Broddring, Rhunön, niesiona rozpaczą i zniesmaczona czynami Zaprzysiężonych, postanowiła, że nie przyczyni się już do krwawych czynów i złożyła przysięgę w pradawnej mowie, że nie wyprodukuje więcej mieczy dla Jeźdźców. Ponieważ Galbatorix przejął większość kling poległych Jeźdźców, podczas Wojny Jeźdźców tylko kilka mieczy pozostawało w użyciu: Zar'roc, wpierw zdobyty przez Broma z rąk Morzana, później przekazany Eragonowi, a w końcu przejęty przez Murtagha; Naegling, miecz Oromisa; Brisingr, nowo wykuty miecz Eragona; oraz Vrangr, miecz Vraela, który Galbatorix przysposobił i przemianował z oryginalnego imienia. Oprócz tego, swój miecz posiadał Cuaroc, strażnik Krypty Dusz, a dwa inne były własnością elfich rodów: Támerlein i Arvindr.
Znane miecze Jeźdźców[]
Osobny artykuł: Kategoria:Miecze Jeźdźców
| Imię miecza | Jeździec | Smok Jeźdźca | Barwa miecza |
|---|---|---|---|
| Arvindr | Nieznany | Nieznany | Nieznana |
| Brisingr | Eragon | Saphira | Szafirowa |
| Islingr Przemianowany na: Vrangr |
Vrael Galbatorix |
Umaroth Shruikan |
Biała |
| Naegling | Oromis | Glaedr | Złoty |
| Támerlein | Arva Arya |
Nieznany z imienia Fírnen |
Zielona |
| Undbitr | Brom | Saphira | Szafirowa |
| Zar'roc Przemianowany na: Ithring |
Morzan Brom Eragon Murtagh |
Nieznany z imienia zmarły Saphira Cierń |
Czerwona |
Ciekawostki[]
- Christopher Paolini stwierdził, że proces kucia miecza Jeźdźca, dokładnie opisany w książce Brisingr, został zainspirowany tradycyjnymi japońskimi technikami wytwarzania mieczy.
- Wielu fanów zastanawiało się, dlaczego Jeźdźcy wybrali miecze zamiast lanc czy włóczni, które byłyby bardziej efektywne. Najbardziej prawdopodobnym powodem jest to, że Jeźdźcy nigdy nie mieli uczestniczyć w pełnoskalowych bitwach. Innym powodem może być to, że skoro nie spodziewali się walczyć z innymi Jeźdźcami, mogli pozostawić atak swojemu smokowi i tylko bronić się mieczem, co jest znacznie łatwiejsze niż obrona włócznią. Mieli być strażnikami pokoju, a nie wojownikami, a miecz wydaje się bardziej stosowną bronią do tej roli. Możliwe również, że rolę odgrywał wygląd broni — Jeźdźcy w czasach swojej świetności byli wysoce szanowani, zajmując pozycję równą arystokratom i monarchom, a miecz stanowił elegancki atrybut. Miecze były tradycyjną bronią symbolizującą pozycję społeczną (arystokracja nosiła miecze lub sztylety na większości oficjalnych uroczystości), dlatego człowiek (lub elf) z mieczem u pasa w miejscu publicznym nie był od razu utożsamiany z wojownikiem.