| ❞ | Była piękna jak jesienny zmierzch, dumna i wyniosła. | ❞ |
— Eragon o królowej Islanzadí | ||
Islanzadí Dröttning – matka Aryi i elficka królowa, którą to pozycję przejęła po swoim zmarłym z ręki Galbatorixa mężu Evandarze. Panowała m.in. w okresie drugiej wojny Jeźdźców. Zginęła w pojedynku z Barstem w czasie bitwy o Urû'baen.
Wygląd[]
Królowa miała piękne, czarne jak noc włosy, okolone diamentowym diademem. Nad jej ciemnymi oczami wznosiły się brwi przypominające ptasie skrzydła. Jej usta miały barwę jagód ostrokrzewu. Jej dłonie były brane za wzór do rzeźby dwóch splecionych rąk stojącej u wejścia domu Eragona w Ellesmérze. Za strój służyła jej czerwona tunika, ramiona okrywała płaszczem zrobionym z piór łabędzi. Towarzyszył jej zwykle przesiadujący na poprzeczce różdżki kruk Blagden i kotołaczka Maud.
Islanzadi, mimo imponującego wyglądu, została przez Eragona opisana jako kobieta sprawiająca wrażenie kruchej, jakby kryła w sobie ogromny ból. Podczas kontaktu, który Eragon nawiązał z nią z Szarych Wrzosowisk, miała na sobie jasny pancerz ze złotych łusek, nagolenniki i kolczugę oraz przepięknie zdobiony hełm - wysadzany opalami i innymi drogocennymi kamieniami. Na jej ramionach spoczywała czerwona peleryna oblamowana bielą.
Charakter[]
Królowa była poważna i władcza, trudno było ją przekonać do zmiany zdania. Potrafiła osiągnąć swoj cel, manewrując słowami tak, aby nikt nie był w stanie jej się sprzeciwić. Umiała przyznać się do błędu i wyciągnąć z niego wnioski, a także dostrzec własne wady. Zwykle była opanowana, a kiedy już wybuchała gniewem, szybko się uspokajała, choć niekoniecznie zgadzała z czyimś zdaniem czy postępowaniem. Nadzwyczajne było to, że choć prawdopodobnie nie zwiedziła całej Alagaësii i nie poznała wszystkich mieszkających w niej istot, to mogła je postrzegać (wynika to ze słów Oromisa), co wskazuje na jej ogromną moc magiczną. Potrafiła też posługiwać się magią bez użycia pradawnej mowy, co jest uznawane za najwyższy kunszt magiczny.
Historia[]
Przeszłość[]
Niewiele wiadomo o bądź co bądź wiekowej przeszłości królowej elfów. Swoją pozycję przejęła po śmierci męża, Evandara, który dotychczas dzierżył tytuł władcy elfów. Znała i darzyła wielkim szacunkiem Broma, którego mianowała tytułem przyjaciela elfów. Wręczyła mu pierścień Aren, stanowiący symbol jej szacunku. Możliwe, iż Islanzadí osobiście poznała Saphirę I, ponieważ rozpoznała to imię, gdy do elfickiej puszczy zawitała smoczyca Eragona.
Konflikt z córką[]
Po tym, jak Arya przysięgła swą lojalność Alagaësii i Vardenom, jej relacja z Islanzadí znacznie się pogorszyła; królowa nie zgadzała się na przyjęcie przez córkę yawë. Konflikt narósł do tego stopnia, iż w pewnym momencie królowa zabroniła Aryi przebywać w swojej obecności. Ich rozłąka trwała około siedemdziesięciu lat, podczas których Arya pełniła rolę posła u Vardenów. Jednak gdy Arya została porwana przez Durzę, Islanzadí wpadła w depresję; zaniedbała obowiązki, m.in. postrzeganie krain leżących poza Du Weldenvarden (co wytknął jej Oromis), a także wycofała swoje poparcie wobec Vardenów. Nie wiedziała o tym, że jej córka żyje, aż do jej powrotu do Ellesméry. Wykorzystując presję obserwującej ich ponowne spotkanie arystokracji, Islanzadí przyznała się do wyrządzenia krzywdy córce i usiłowała zmusić ją do publicznego wybaczenia matce. Islanzadí wyraziła szczery smutek na wieść o śmierci Broma, wyraziła też skruchę, gdy Oromis wytknął jej wieloletnie zaniedbywanie obowiązków.
Druga Wojna Jeźdźców i śmierć[]
Islanzadí wkrótce ponownie zjednoczyła się z Vardenami i wyprowadziła swoje wojska z Du Weldenvarden, by zająć kolejno Ceunon i Gil'ead. Jako dowódca postanowiła łagodnie obejść się z mieszkającymi tam ludźmi. Przed oblężeniem Ceunonu razem z dwoma innymi elfami zabiła grupę ludzi, którzy ścinali najstarsze i największe drzewa w puszczy.
Podczas oblężenia Urû'baenu wdała się w pojedynek z Lordem Barstem, potężnym magiem Imperium wspomaganym przez zniewolone Eldunarí.
| ❞ | Tak oto cię przeklinam, Barście, synu Berngara! | ❞ |
Po długim pojedynku Barst uderzył maczugą między szyję a ramię królowej elfów, która zalana krwią runęła na ziemię. W reakcji na jej śmierć Blagden zakrakał żałośnie, po czym odleciał w nieznanym kierunku.
Relacje[]
Arya[]
Nie są znane dokładne relacje Islanzadí i jej córki przed wyjazdem tej drugiej do Vardenów. Decyzja Aryi o poświęceniu się sprawie Vardenów rozgniewała królową do tego stopnia, iż nie życzyła ona sobie obecności córki. Ich rozłąka, a tym samym nierozwiązany konflikt, trwała siedemdziesiąt lat, choć na wieść o porwaniu Aryi Islanzadí była wyraźnie wstrząśnięta, gdyż popadła w depresję. Po powrocie córki do puszczy zażegnanie ich konfliktu trwało długo, lecz ostatecznie Arya wybaczyła matce jej postępowanie. Przed ostatecznym starciem w Uru'baenie Islanzadi nie chciała pozwolić, by Arya towarzyszyła Eragonowi w starciu z Galbatorixem, dopóki córka nie przysięgła jej w pradawnej mowie, że nie zginie.
Arya bardzo mocno przeżywała śmierć matki, oddając się obowiązkom nowej królowej i nie utrzymując zbytnio kontaktu z nikim spoza elfickiej puszczy. Dopiero wyklucie się Fírnena pozwoliło elfce odnaleźć względny spokój i pogodzić się ze stratą.
Eragon[]
Islanzadí przyjęła Eragona do Ellesmery i zapewniła mu wszelkie potrzebne wygody. Ponadto przy jego wylocie do Vardenów ofiarowała mu elfi łuk i komplet śnieżnobiałych strzał wraz z kołczanem, które sama wyśpiewała. Zgodziła się również przyjąć Sloana do Du Weldenvarden pomimo swej niechęci do okazania mu litości. To podczas kontaktu nawiązanego z królową Eragon zrozumiał, jak bardzo elfy różnią się od ludzi. Gdy Eragon wrócił z Vroengardu i pokazał dowódcom ocalone Eldunari, Islanzadi uklękła i rozmawiała z nimi, jak ze starymi przyjaciółmi. Wtedy to po raz pierwszy, odkąd ją poznał, władczyni elfów wydała mu się naprawdę szczęśliwa.