Grobowiec Broma, znany też jako diamentowy grobowiec – ostateczne miejsce spoczynku Smoczego Jeźdźca Broma po tym, jak został on zabity przez Ra'zaców.
Grobowiec został wzniesiony nieopodal miejsca śmierci maga, na południowy zachód od Helgrindu i Dras-Leony i dokładnie na wschód od jeziora Leona. Miejsce to leży blisko zachodniego wybrzeża Alagaësii, blisko południowego skraju pasma górskiego Kościec. Na mapie Alagaësii, grobowiec został oznaczony łukiem z małą gwiazdką na jego szczycie, pośród grupy wzgórz.
Opis i historia[]
Grobowiec został ukształtowany przez Eragona z użyciem magii. W swojej pierwotnej formie był prostokątnym nasypem z piaskowca, wyrzeźbionym na zboczu klifu, w którym on, Saphira i Murtagh ukrywali się po ucieczce z Dras-Leony. Kiedy Eragon i jego smoczyca odwiedzili grobowiec następnego dnia, Saphira która nie potrafiła wówczas jeszcze ziać ogniem, dotknęła grobowca pyskiem i używając niewytłumaczalnej smoczej magii, zamieniła piaskowiec w czysty diament. Dzięki temu ciało Broma pozostało widoczne - mężczyzna wyglądał, jakby jedynie spał - a zarazem chronione przed zębem czasu.
Na grobowcu widnieje napis, wygrawerowany przez Eragona gołmi rękami, jako że nie chciał on użyć w tym celu magii:
Tu leży Brom,
Który był Smoczym Jeźdźcem
A dla mnie
Drugim ojcem.
Chwała jego imieniu.
Przed opuszczeniem kryjówki Eragon obiecał, że pewnego dnia odwiedzi grób ponownie, i umieścił wokół niego zaklęcia ochronne przed tymi, którzy chcieliby go uszkodzić[1].
Podczas swojego szkolenia Eragon dowiedział się, że Brom był jego biologicznym ojcem[2]. Po pokonaniu Galbatorixa, Eragon wypełnił swoją obietnicę i podczas intensywnych podróży po Alagaësii zatrzymał się przy grobowcu Broma. Wizyta była krótka i bardzo wzruszająca, tak dla niego, jak i dla Saphiry. Tym razem, wiedząc, iż Brom był jego ojcem, Eragon postanowił zmienić oryginalny podpis grobowca:
Tu leży Brom,
Który był
Jeźdźcem złączonym ze smoczycą Saphirą
Synem Holcomba i Neldy
Umiłowanym Seleny
Ojcem Eragona Cieniobójcy
Założycielem Vardenów
I zgubą Zaprzysiężonych.
Chwała jego imieniu.
Stydja unin morranr.
Eragon uznał, że takie epitafium jest mniej osobiste, choć bardziej stosowne[3].
