Gad z Kulkarasu

Artykuł dotyczy urgalskiej legendy. Być może chodziło ci o Vêrmunda Posępnego, zwanego "Gadem z Kulkarasu".

❞	To stara opowieść, Jeźdźcze, może nawet z dawnych czasów, nim nasz lud przekroczył morze. Ale myślę, że wszystko to naprawdę się wydarzyło. Po dziś dzień Urgralgrea często nazywają swe córki Ilgra, na pamiątkę tej, dzięki której wszyscy wiemy, że zawsze istnieje jakiś Vermund, którego nie zdołamy pokonać. Myślę, że to dobra nauka.	❞
— Skarghaz

Gad z Kulkarasu – jedna z ważniejszych urgalskich opowieści, opowiadająca o Ilgrze poszukującej zemsty na potężnym smoku, Vêrmundzie Posępnym. Przesłanie historii głosi, że nie ze wszystkim da się wygrać i należy przyjąć ten fakt z pokorą.

Fabuła

Legenda opowiada o urgalskiej dziewczynie imieniem Ilgra, która straciła ojca podczas ataku smoka Vêrmunda Posępnego. Zrozpaczona Ilgra poprzysiągła zemstę na smoku, którą uczyniła swoim celem życiowym. Na swą broń wybrała włócznię, której grot naznaczyła własną krwią i nazwała ją Gorgoth ("zemsta" w języku urgali). Z rogu poległego ojca stworzyła zaś instrument muzyczny.

Choć wielu urgali bezskutecznie próbowało zaskoczyć Vêrmunda we śnie, gdy odpoczywał na szczycie góry Kulkaras, pewnego dnia Ilgra podjęła tę próbę samotnie. Również poniosła klęskę; podczas walki została ranna w nogę (odtąd zaczęto zwać ją Ilgrą Kulawostopą), zaś jej broń, Gorgoth, została zniszczona. Ilgrą najbardziej wstrząsnął fakt, że smok traktował ją z obojętnością, gdy poczuła dotyk jego umysłu. Nie potrafiła się z tym pogodzić.

Ilgra postanowiła zgłębić sztuki magiczne i zostać szamanką; choć gardziła siłami nadprzyrodzonymi, wierzyła, że pomogą jej pokonać smoka. Przejęła laskę należącą niegdyś do Ulkrö, który wcześniej sam próbował zabić Vêrmunda, i jej także nadała imię Gorgoth. Gdy do rodzinnej wioski Ilgry przybył szaman Qarzhad Kamiennoręki, dziewczyna poprosiła go o nauki, ten jednak wzgardził nią i odmówił. Dopiero po jej zwycięstwie w partii maghry szaman zgodził się ją wyszkolić. W ten sposób Ilgra nauczyła się władać magią.

Ilgra zaczęła toczyć samotniczy tryb życia, izolując się od społecznego życia jej rodziny i całej wioski i całkowicie poświęcając się swojemu celowi. Zbudowała pułapkę na Vêrmunda i czekała na odpowiedni moment, by go w nią zwabić. W międzyczasie wioska klanu Skgaro została zaatakowana przez inny klan, Ynvek, a później także przez Lethrblaki. To właśnie między nimi, Vêrmundem a Ilgrą stoczyła się ostateczna walka. Smok wpadł w pułapkę, jednak nie zginął. Osłabiony, znów nawiązał kontakt mentalny z Ilgrą i dziewczyna wyczuła z jego strony uznanie.

Dziewczyna w końcu pogodziła się z tym, że nie z każdym wrogiem da się zwyciężyć. Porzuciła też chęć zemsty, ponieważ zrozumiała, że godnie uczciła pamięć jej ojca. Wróciła do rodziny i oczekiwała dnia, gdy ponownie będzie musiała stawić czoła smokowi, który nie zginął i powrócił na Kulkaras.

Historia

❞

'– Irsk! Opowiedz naszemu Jeźdźcowi historię, żeby uspokoić mu wątrobę. Opowiedz mu historię z dawnych czasów. [...] – Dość zwłóczenia, Irsk! Opowiedz historię. Opowiedz tę o wielkim Kulkarasie. [...] I znów Irsk sapnął, na moment pochylił głowę, po czym raz jeden uderzył donośnie w bębenek i zaczął mówić. Mimo szorstkich słów Urgala dźwięczała w nich prawda, którą Eragon rozpoznał. I kiedy tak słuchał, miał wrażenie, że przeniósł się w inne czasy i miejsce, a wydarzenia z opowieści Irska wkrótce wydały mu się równie rzeczywiste jak sama sala.

❞

Na prośbę Skarghaza, Irsk opowiedział tę historię Eragonowi, aby ukoić jego duszę, niespokojną po niedawnym zawale tunelu w założonej przez niego Akademii na górze Arngor.