Arya

❞	Jakże wysokie są drzewa, jakże jasne są gwiazdy i jakże jesteś piękna, o Arya Svit'kona.	❞
— Eragon podczas Święta Przysięgi Krwi, Najstarszy

Arya Dröttning − elfia królowa oraz Smocza Jeźdźczyni związana z Fírnenem. Jest córką królowej Islanzadí, która poległa w bitwie o Urû'baen i po której odziedziczyła tytuł królowej, i króla Evandara, który zginął w bitwie jeszcze w dzieciństwie Aryi.

Podczas wojny z Galbatorixem Arya pełniła funkcję ambasadora elfów u Vardenów. Jej głównym zadaniem było przewożenie smoczego jaja pomiędzy elfami a buntownikami. Swoją decyzją naraziła się na gniew matki i wdała się z nią w trwający wiele lat konflikt. Stosunek Islanzadí zmienił się na wieść o porwaniu Aryi przez Durzę i długotrwałym więżeniu jej w Gil'eadzie. Powróciwszy do Ellesméry z nowym Smoczym Jeźdźcem, Eragonem, w końcu pogodziła się z matką. Arya kontynuowała walki u boku Vardenów, głównie wspomagając Eragona. Podczas bitwy o Feinster zabiła Cienia Varauga, zyskując rzadki tytuł CIeniobójczyni. Wraz z Jeźdźcem uczestniczyła także w bezpośrednim, ostatecznym starciu z Galbatorixem i jego smokiem Shruikanem w sali tronowej Urû'baenu, zadając śmiertelny cios Shruikanowi. Jakiś czas po zakończeniu wojny została jednogłośnie wybrana na nową królową elfów, jako prawowita dziedziczka Islanzadí.

Arya jest mistrzynią miecza i magii. Stanowiła obiekt zauroczenia Eragona, który uważał ją za nadzwyczaj piękną i pragnął się z nią związać. Początkowo Arya trzymała Eragona na dystans, głównie ze względu na różnicę wieku, a także toczącą się wojnę; nie chciała, by takie sprawy odwróciły uwagę Jeźdźca od ważniejszych spraw. Po zakończeniu konfliktu Arya wspomniała jednak, że być może będą mogli związać się w przyszłości, a dowodem ich wzajemnego głębokiego zaufania była wymiana prawdziwych imion. Oboje liczą na ponowne spotkanie w przyszłości, choć ich obowiązki oraz dokonane przez nich wybory życiowe zmuszają ich do pozostania daleko od siebie.

Biografia

Dzieciństwo i wczesne lata

Arya urodziła się rok przed Upadkiem, co oznacza, że w zakończeniu Dziedzictwa liczyła sobie 103 lata.

Przez pierwszych trzydzieści lat życia mieszkała w Ellesmérze, gdzie była szkolona w szermierce i walce magią. Nie mogąc znieść zamknięcia w Du Weldenvarden - nauki, pracy, magii i zajmowania się własnymi projektami - postanowiła stawić czynny opór władzy Galbatorixa. Przyjęła yawë i postanowiła rozpozcąć działalność jako ambasador elfów u Vardenów. Pełniła tę funkcję przez siedemdziesiąt lat, z czego dwadzieścia ostatnich spędziła, chroniąc i przewożąc ocalone przez Broma i Jeoda jajo Saphiry z Farthen Dûru do Ellesméry w nadziei na znalezienie nowego Smoczego Jeźdźca.

Porwanie i tortury

Dzięki informacjom uzyskanym od Bliźniaków, Galbatorix wysłał Cienia Durzę, by odzyskał jajo Saphiry. Cień zorganizował zasadzkę i wraz z oddziałem urgali zaatakował jadących konno lasem Aryę i jej dwóch strażników, Fäolina i Glenwinga, otaczając ich kręgiem płomieni i uniemożliwiając ucieczkę. W wyniku ataku towarzysze elfki zginęli, zaś Arya tuż przed pojmaniem zdążyła teleportować jajo w okolice Carvahall w nadziei, iż przejmie je Brom (jednak za sprawą ingerencji Eldunarí z Krypty Dusz jajo wylądowało przed polującym w Kośćcu Eragonem). Durza, wściekły z powodu utraty jaja, zabił w szale urgali i zabrał nieprzytomną elfkę do Gil'eadu.

To były najdłuższe dni w życiu Aryi. Durza odurzał ją narkotykiem zwanym Skilna Bragh i torturował na wymyślne sposoby - elfka była chłostana, piętnowana rozpalonym żelazem w kształcie szponów, bita do nieprzytomności - wszystko po to, by wyciągnąć od niej informacje na temat elfów (zwłaszcza tego, gdzie się ukrywają), Vardenów i pradawnej mowy, a także, dokąd posłała jajo Saphiry. Gdy kaci posuwali się za daleko, Cień leczył jej rany antidotum z nektaru Tunivor, by następnego dnia móc zacząć tortury od nowa. Arya była bliska temu, by popaść w obłęd. Słyszała ptasie trele w miejscach, gdzie nie dotarł żaden ptak, i widziała rzeczy, które nie miały prawa istnieć. W takim stanie była, gdy ukazała się we śnie Eragonowi. Niezadowolony z nieprzynoszących rezultatów wysiłków Durzy, Galbatorix miał rozkazać, by elfka została przeniesiona do Urû'baenu, gdzie zająłby się nią osobiście - jednak rozwój wydarzeń zapobiegł temu, jako że Arya została uwolniona przez Eragona, Saphirę i Murtagha podczas ich podróży do Vardenów.

Ratunek

i ratują Aryę z rąk Durzy — Murtagh i Eragon ratują Aryę z rąk Durzy

Podczas swojej podróży najpierw z Bromem, a następnie z Murtaghiem, Eragon miał we śnie wizje przedstawiające Aryę w jej celi. Później elfka przedstawiła mu swoją hipotezę - podczas uwięzienia jej duch szukał kogoś bliskiego kto mógłby jej pomóc, a w związku z długim przebywaniem z jajem Saphiry, między nią a smoczycą wytworzyła się silna emocjonalna więź. Eragon, jako Jeździec Saphiry, nawiązał z nią we śnie kontakt. Gdy został uwięziony w Gil'eadzie, od razu rozpoznał prowadzoną przez żołnierzy Aryę.

Podczas gdy Murtagh i Saphira wprowadzali w życie swój plan uwolnienia Eragona, Jeździec uwolnił Aryę, która, nie wiedząc z kim ma do czynienia, wpadła w trans. Po dołączeniu do Murtagha, który przygotował drogę ucieczki, i przegnaniu Cienia trójka uciekinierów odleciała na Saphirze poza miasto. Gdy dotarli dość daleko, Eragon odkrył rany Aryi i z pomocą smoczycy uleczył je.

Arya celowo utrzymywała się w głębokim transie, by spowolnić działanie trucizny i tym samym odwlec spowodowaną przez nią śmierć. Zareagowała gwałtownym i silnym atakiem umysłowym, gdy Eragon usiłował się z nią mentalnie skontaktować. Odkrywszy, że ma do czynienia z Jeźdźcem (który przysiągł w pradawnej mowie, że nie ma wobec niej złych zamiarów), przeprowadziła z nim oszczędną rozmowę, udzielając wskazówek, jak odnaleźć Vardenów. Nie kontaktowali się więcej, jako że nawet umysłowa rozmowa wyczerpywała siły elfki.

Farthen Dûr

Eragon, Murtagh i Saphira przetransportowali elfkę do Farthen Dûru, gdzie udzielono jej niezbędnej pomocy medycznej. Gdy tylko doszła do siebie, przeprowadziła próbę miecza z Eragonem. Gdy wybuchła bitwa o Farthen Dûr, Arya dołączyła do walki, mówiąc Eragonowi, że nie jest ludzką kobietą, która ucieka w razie zagrożenia.

Arya na grzbiecie w chwili zniszczenia — Arya na grzbiecie Saphiry w chwili zniszczenia Isidar Mithrimu

Podczas bitwy zmuszona była zostać z Saphirą i pomóc jej z wgniecioną zbroją. W tym czasie Eragon zjechał ślizgawką Vol Turin, by zmierzyć się z Durzą. Gdy walczyli, Arya odwróciła uwagę Cienia, rozbijając Isidar Mithrim. Pozwoliło to rannemu Jeźdźcowi zadać ostateczne pchnięcie w serce, dzięki czemu zabił Cienia.

Podróż do Ellesméry i walka na Płonących Równinach

Arya towarzyszyła Eragonowi w podróży do Ellesméry, by po wielu latach powrócić do swojej ojczyzny i spotkać się ze swoją matką. Podczas wspólnej przeprawy rzeką Edda oboje się zaprzyjaźnili. Po dotarciu do Du Weldenvarden podróżnicy byli świadkami inwokacji Dagshelgr, która wzmogła w Eragonie uczucia do elfki.

Podczas szkolenia Eragon wielokrotnie okazywał Aryi swoje zainteresowanie, ona jednak stanowczo odrzucała jego zaloty, tłumacząc, że między nimi jest zbyt duża różnica wieku, poza tym oboje muszą skupić się na swoich zadaniach. Po szczególnie śmiałej deklaracji Eragona podczas Agaetí Blödhren Arya wróciła do Vardenów, głównie po to, by nie rozpraszać Eragona swoją obecnością.

Dołączywszy do buntowników, pomagała im w przygotowaniu ataku na siły Imperium. Walczyła podczas bitwy na Płonących Równinach, gdzie wraz z dwunastką innych elfów pod dowództwem Blödhgarma wspierała Eragona swoją wiedzą magiczną i energią. Po ucieczce Murtagha i Ciernia Arya była jedną z pierwszych osób, które dowiedziały się od Eragona, jakoby Murtagh był jego rodzonym bratem.

Podróż z Eragonem przez Imperium

Gdy tylko Arya dowiedziała się, że po szturmie na Helgrind Eragon pozostał tam i nie wrócił wraz z Saphirą, postanowiła go odnaleźć, by upewnić się, że wszystko z nim w porządku. Pobiegła z Surdy w kierunku Dras-Leony i zatrzymała się w miejscowości Eastcroft, gdzie zamierzała przenocować. Ubrała się w sposób upodabniający ją do człowieka, aby nie wzbudzać sensacji ani podejrzeć. Siedząc z głową ukrytą pod kapturem w karczmie, przykuła zainteresowanie nieco podpitych mężczyzn, którzy czynili w jej kierunku sprośne uwagi. Wówczas Eragon, który akurat również przebywał w Eastcroft, odwrócił ich uwagę od elfki i oboje zdumieli się na swój widok. Nazajutrz wymknęli się z miasta i skierowali się z powrotem w kierunku Surdy.

W drodze powrotnej natknęli się na liczny patrol Imperium, przed którym nie zdołali się ukryć i podjęli walkę. Zdołali pokonać przeciwników, choć Eragon został ranny; Arya uleczyła jego uszkodzoną przy uderzeniu rękę.

Nocą, którą spędzili w obozowisku, dyskutowali na temat tego, jak zabijanie innych wpływa na ich charakter i psychikę. Szczera rozmowa skłoniła Aryę do tego, by zwierzyć się Eragonowi na temat jej życia, przede wszystkim traumatycznych doświadczeń; w wyrazie bliskości, która ich połączyła, złączyli nawet dłonie. Eragon przywołał dla niej lilię, która bardzo spodobała się elfce; następnie sama uplotła ze źdźbeł trawy statek, który następnie zaczarowała tak, by aż do końca świata żeglował w powietrzu po świecie, czerpiąc energię niezbędną do podtrzymania lotu z roślin, nad którymi będzie przelatywał. Tej samej nocy natknęli się na duchy, którymi zachwycił się zwłaszcza Eragon. Zadowolone z rozmowy obdarowały ich złotymi liliami.

Bitwa o Feinster i pokonanie Cienia

Podczas bitwy o Feinster Arya i Blödhgarm przeniknęli do miasta, by otworzyć zabezpieczoną magią bramę. Zostali jednak wykryci i gdyby nie interwencja Eragona i Saphiry, zginęliby. Eragon przepędził żołnierzy, zaś Arya z towarzyszącym jej elfem otworzyli Vardenom bramę.

Mimo toczącej się bitwy, Eragon nie mógł się powstrzymać przed wyjawieniem Aryi prawdy na temat swojego ojca, którą niedawno odkrył.

Arya towarzyszyła Eragonowi i Saphirze w pogoni za magami, odpowiedzialnymi za zabezpieczanie bram, i w ślad za nimi dotarli do zamku, gdzie zebrali się w kręgu i nucili zaklęcia. Lady Lorana, zarządczyni miasta, wyjaśniła im, że zamierzają przywołać Cienia, i poprosiła najeźdźców o pomoc. Arya i Eragon nie zdążyli jednak przełamać ochronnych zaklęć magów ani ich zabić, przez co próba stworzenia Cienia zakończyła się powodzeniem. Varaug zaatakował Aryę, podczas gdy Eragon usiłował opanować jego umysł. Cień zdekoncentrował się na krótką chwilę, która wystarczyła, by Arya pchnęła Varauga w serce. Wróg zginął, a kryjące się w nim duchy zostały uwolnione.

Po sukcesie w zdobyciu miasta Eragon opowiedział Aryi o śmierci Oromisa i Glaedra, którą postrzegał podczas bitwy poprzez jego Eldunarí. Zdradził także jej oraz Nasuadzie tajemnicę serc serc smoków i ujawnił im to powierzone mu przez Glaedra.

Bitwa o Belatonę

Arya uczestniczyła w wyjątkowo problematycznym oblężeniu Belatony, w której bardzo wielu żołnierzy przyrzekło Galbatorixowi wierność w pradawnej mowie. Elfka stała na czele kampanii u boku Eragona i Saphiry, jako że we trójkę stanowili potężnych przeciwników, którym, jak wierzyli, nikt nie będzie w stanie się sprzeciwić. Lord Bradburn, w obawie przed najeźdźcą, posłał jednego ze swoich żołnierzy, by dokonał zamachu na Saphirę przy użyciu Dauthdaert, broni śmiertelnie niebezpiecznej dla smoków. Choć smoczyca została ranna, nie zginęła, zaś Arya rozpoznała broń, jako że stanowiła ona ważny element historii i kultury elfów. Zidentyfikowała również ten konkrentny egzemplarz Dauthdaert jako Niernen. Uświadomiła Eragonowi, że lanca może okazać się skuteczną bronią przeciwko Cierniowi i Shruikanowi.

Oblężenie Belatony zakończyło się sukcesem.

Dalsze szkolenie Eragona

Po nieudanej próbie przypuszczenia szturmu na Dras-Leonę, Eragon skupił się na ćwiczeniu szermierki, by podciągnąć umiejętności, którymi nie dorównywał swoim wrogom. W tym celu ćwiczył głównie z Aryą, która za każdym razem pokonywała go w pojedynkach. Elfka wykorzystywała fakt, że Jeździec darzy ją uczuciem, skutecznie go rozpraszając. Właśnie te pojedynki skłoniły Glaedra do zaangażowania się w dalsze szkolenie Jeźdźca, które zaniedbał przez rozpacz po śmierci Oromisa. Złoty smok zwrócił Eragonowi uwagę, że powinien nauczyć się widzieć, to na co patrzy, mając na myśli Aryę. Dzięki jego uwagom i technice zwanej Drogą Wiedzy Jeździec zaczął uważniej studiować ruchy elfki i prawidłowo interpretować jej technikę walki.Eragon w końcu poczynił postępy i kilkakrotnie pokonał elfkę, co podczas późniejszych treningów zdarzało mu się coraz częściej.

W trakcie tych pojedynków Eragon i Arya nie tylko pogłębili łączącą ich przyjaźń, lecz stali się również doskonale skoordynowanymi towarzyszami broni.

Oblężenie Dras-Leony

Vardeni ostatecznie dotarli pod Dras-Leonę, jedno z ostatnich wciąż wiernych Galbatorixowi miast oraz siedzibę religii Helgrindu. Jednak do obrony miasta przysłano Murtagha i Ciernia, którzy skutecznie zniechęcili Vardenów do ataku. Przez kilka dni obie armie czekały, niechętne do zaatakowania siebie nawzajem. Jednak Jeod, jeden z uczonych Vardenów, znalazł sekretny podziemny tunel wiodący do miasta, dzięki czemu udało się opracować plan jego zdobycia. Arya towarzyszyła Eragonowi, wraz z zielarką Angelą, kotołakiem Solembumem oraz elfickim magiem Wyrdenem.

Plan poszedł na marne, gdy przemierzająca tunele drużyna została odkryta przez kapłanów Helgrindu, którzy wysłali przeciwko nim śmiejących się umarłych. Wyrden zginął w pułapce, a Angela i Solembum zostali najwyraźniej zamordowani, gdy zostali zaprowadzeni do ukrytych drzwi w murze. Eragon i Arya zostali schwytani i uwięzieni w komnacie, powieszeni za nadgarstki w metalowych łańcuchach. Podczas odwiedzin u więźniów, kapłani ujawnili, że tak naprawdę nie czczą Helgrindu, lecz Ra'zaców, których zabił Eragon. Chcieli się zemścić, karmiąc nim Ra'zaców, którzy mieli wykluć się z przyniesionych przez kapłanów jaj, hodowanych w tajemnicy przed Galbatorixem. Kapłani pozostawili je z więźniami, by pozwolić im się wykluć i pożywić Eragonem.

Po długich, nieudanych próbach uwolnienia się z pęt, Arya w końcu złamała kciuk, aby wyswobodzić rękę, ale w wyniku tego doznała poważnych obrażeń nadgarstka, w tym uszkodzenia nerwów. Była bliska omdlenia, gdy niespodziewanie na ratunek więźniom przybyli Angela i Solembum, którzy wcale wcześniej nie zginęli. Uwolnieni i częściowo uleczeni przez Eragona, wspólnie zabili młode Ra'zaców, a następnie zaatakowali i zabili kapłanów. W tym czasie Saphira broniła się przed Cierniem i Murtaghiem, podczas gdy Vardeni, wzmocnieni przez oddziały Rorana z Aroughs, oczekiwali na otwarcie bram. Eragon i Arya otworzyli bramy akurat w chwili, gdy Murtagh i Cierń zdali sobie sprawę z podstępu.

Dras-Leona padła po zaciętej walce. Cierń i Murtagh pozostawili Dras-Leonę ranną i pokonaną. Ramię Aryi zostało uleczone przez elfich czarodziejów, najlepiej, jak potrafili. Elfka jednak nadal opłakiwała śmierć Wyrdena, podobnie jak Eragon. Z tego powodu wspólnie się upili.

Porwanie Nasuady

Niedługo potem, w środku nocy Murtagh i Cierń zaatakowali obóz Vardenów i pojmali Nasuadę. Eragon, Saphira i Arya, wspierani przez Glaedra (którego duch pragnął zemsty za śmierć Oromisa), ruszyli za nimi w pościg i próbowali powstrzymać Ciernia za pomocą Niernen, lecz im się to nie udało. Co gorsza, w ten sposób Galbatorix dowiedział się o fakcie, iż Vardeni posiadają Dauthdaert.

Pojmanie Nasuady mocno uderzyło w morale Vardenów. Pojawiły się pytania, kto ma przewodzić Vardenom, ponieważ zarówno Rada Starszych, jak i król Orrin prawdopodobnie zgłoszą roszczenia do tego tytułu. Ostatecznie wola Nasuady została uszanowana i Eragon został przywódcą Vardenów, choć jedynie do czasu uwolnienia Nasuady. Wspierali go w tym zarówno Arya, jak i Jörmundur.

Jednak szanse na zwycięstwo Vardenów były nikłe, nawet gdy droga do Urû'baena została uwolniona, a armie elfów niemal dotarły do stolicy. Eragon, pamiętając przepowiednię Solembuma, postanowił poszukać pomocy i Skały Kuthian, która, jak się okazało, znajdowała się na wyspie Vroengard. Arya, zapytana o nią przez Eragona, posiadała nikłe wspomnienie tej nazwy, lecz sama objęta czarem smoków, nie mogła wydobyć go z pamięci. Po naradzie z przywódcami Vardenów i Aryą, pełniącą funkcję ambasadorki elfów, zgodzili się zatuszować jego odejście do czasu jego powrotu, tworząc fałszywą iluzję Saphiry i Eragona.

Nowa nadzieja

Vardeni w końcu nawiązali kontakt z armiami elfów w Urû'baen, gdzie Arya spotkała się ze swoją matką, królową Islanzadí. Informacje z miasta donosiły, że armią dowodził Lord Barst, jeden z najbardziej bezwzględnych i skutecznych dowódców Galbatorixa, znany zarówno ze sprytu, jak i siły w boju.

W końcu Eragon i Saphira powrócili z nową bronią, która miała okazać się niezbędna w nadchodzącej bitwie: Eldunarí kilku smoków, które uciekły Galbatorixowi, ukrywając się w sekretnej Krypcie Dusz pod Skałą Kuthian. Plan ten został opracowany przez Vraela i Oromisa, gdy zdali sobie sprawę z prawdziwej natury zagrożenia ze strony Galbatorixa. Z ich pomocą zorganizowano atak na miasto. Podczas gdy Vardeni, elfy, krasnoludy i urgale atakowali Urû'baen, Eragon, Saphira, Arya, Elva i czarodzieje mieli włamać się do fortecy Galbatorixa i położyć kres zagrożeniu ze strony króla.

Przed odejściem Arya spędziła chwilę z matką, która obiecała jej, że wszystko będzie dobrze. Sama przysięgła w pradawnej mowie, że nie zginie. Obdarzyły się uściskiem, który okazał się ich ostatnim.

Arya dowiedziała się również, że Eragon i Saphira odkryli swoje prawdziwe imiona na Vroengardzie i dzięki temu lepiej rozumieli samych siebie. Nie chciała jednak słyszeć imienia Eragona, mimo że wzruszyła ją jego propozycja, ponieważ obawiała się, iż ktoś może wydobyć je torturami w przypadku pojmania.

Ostateczne starcie z królem

Rozpoczął się atak na Uru'baen, a drużyna w składzie: Eragon, Saphira, Arya, Angela, Elva i kilku magów zinfiltrowała zamek Galbatorixa, podczas gdy Murtagh i Cierń byli zajęci walką z iluzją Eragona i Saphiry. Pułapki w fortecy zostały pokonane dzięki Elvie, choć zaklęcie uwięziło czarodziejów, zmuszając Eragona, Saphirę, Aryę, Elvę i Eldunari do samotnego starcia z królem.

Galbatorix nie był tak zaskoczony atakiem, jak powinien, i cieszył się, że ma szansę podporządkować sobie ostatnich Eldunari. Wyjawił również, że odkrył największą tajemnicę magii: imię pradawnej mowy, która dawała mu zdolność kontrolowania wszelkich form magii wokalnej i łamania wszelkich przysiąg złożonych w wiążącym języku. Vardeni usiłowali zaatakować zaklęciami, które jednak neutralizował, próbowali więc przynajmniej przełamać jego obronę, ale jego horda Eldunari była tak silna, że jedyne, co mogli zrobić, to utrzymać się przy życiu. Ostatecznie zmusił ich do zaprzestania prób, gdy zagroził śmiercią porwanej przez siebie parze dzieci, przetrzymywanych w sali tronowej.

Kiedy Murtagh do nich dołączył, Eragon wyzwał Galbatorixa na uczciwą walkę na miecze, której król odmówił. Zamiast tego zmusił braci do pojedynku, który ostatecznie zwyciężył Eragon. Murtagh zwrócił się przeciwko Galbatorixowi, gdy zdał sobie sprawę, że jego prawdziwe imię uległo zmianie, i użył Imienia Imion, aby pozbawić go ochrony. Cierń i Saphira zaatakowali Shruikana, podczas gdy Arya przygotowała się do użycia Dauthdaert na potężnym smoku. Jednak Galbatorix użył Imienia, aby ponownie ich unieruchomić, i próbował zmusić Eragona do poddania się.

Eragon, pokonany przez desperację, spróbował czegoś, co miało doprowadzić do zguby Galbatorixa: uświadomić mu, co zrobił. Wykorzystując swoje moce i moce Eldunari, stworzył zaklęcie zrozumienia, które zmusiło Galbatorixa do odczucia emocji i usłyszenia głosów wszystkich, którzy kiedykolwiek cierpieli z jego ręki. Moc zaklęcia była tak wielka, że Galbatorix stracił koncentrację i uwolnił wszystkich.

Arya zabija , wbijając mu w oko — Arya zabija Shruikana, wbijając mu w oko Niernen

Podczas gdy Eragon walczył z Galbatorixem na miecze, Arya pomogła smokom pokonać Shruikana. Saphira i Cierń przygwoździli głowę Shruikana, a Arya wskoczyła po jego łapie i dźgnęła go w oko magiczną włócznią, zabijając go. W końcu Galbatorix, przytłoczony zaklęciem, stracił panowanie, co Eragon wykorzystał, aby wbić mu miecz w brzuch. Chwilę potem król popełnił magiczne samobójstwo, niszcząc cytadelę. Nikt z drużyny Eragona nie zginął, ponieważ chroniły ich zaklęcia rzucone przez smoki, jednak byli zmuszeni jak najprędzej opuścić ruiny zamku.

Opuszczając cytadelę, Aryi udało się odnaleźć i uratować ostatnie smocze jajo, Eldunari, a także uratować elfich czarodziejów. Bitwa pod Uru'baen oficjalnie dobiegła końca, a Vardeni odnieśli zwycięstwo.

Królowa i Smocza Jeźdźczyni

Po bitwie Arya dowiedziała się o śmierci matki. Wielce ją to zasmuciło, ale pozostała silna wobec elfów.

Po koronacji Nasuady na królową Alagaësii, Arya wyruszyła do Ellesméry, aby pomóc swojemu ludowi w wyborze nowego monarchy. Zabrała ze sobą jajo zielonego smoka uratowane z cytadeli Galbatorixa, mając nadzieję, że smok w nim wykluje się dla elfa, równoważąc w ten sposób potęgę Jeźdźców. Jednak gdy Arya zbliżała się do Ellesméry, jajo wykluło się dla niej, odsłaniając smoka płci męskiej, którego nazwała Fírnen. Arya wychowała go w pobliżu Skały Tel'naeír, gdzie mieszkali Oromis i Glaedr i gdzie uczyli Eragona, dopóki smok nie urósł na tyle, że nikt nie odważy się go zaatakować. Arya otrzymała również od Rhunön miecz Támerlein – przerobiony tak, aby pasował do jej stylu walki.

Mniej więcej w tym samym czasie, gdy wychowywała Fírnena, Arya została wybrana na następczynię matki na stanowisku królowej elfów - nie dlatego, że była dziedziczką Islanzadí, ale dlatego, że elfy uważały ją za odpowiednią przywódczynię.

Otrzymała list od Eragona, który miał nadzieję się z nią spotkać. Po wielu miesiącach, gdy Fírnen podrósł, Arya poleciała na spotkanie z Eragonem i Saphirą. Cieszyła się czasem spędzonym z Eragonem, informując się nawzajem o wszystkim, co wydarzyło się od czasu ich wyjazdu, podczas gdy Fírnen i Saphira nawiązywali więź. Eragon wyjawił wówczas swój plan opuszczenia Alagaësii, aby założyć nowy zakon Smoczych Jeźdźców. Arya pragnęła mu towarzyszyć, ale nie mogła ze względu na obowiązki królowej. Przysięgła jednak, że pomoże mu, gdy zakon zacznie się rozrastać. Postanowiła jednak ujawnić swoje uczucia do Eragona, zdradzając swoje prawdziwe imię, zaś Eragon odwzajemnił ten gest.

Odejście Eragona

Arya pozostała z Eragonem, gdy ten przygotowywał się do wypłynięcia, pozwalając Fírnenowi spędzić jeszcze trochę czasu z Saphirą. Zanim Eragon odpłynął, Arya zaproponowała mu, by przyprowadził Rorana, Katrinę i ich córkę Ismirę do Ellesméry. Wkrótce Eragon musiał odejść, a Arya towarzyszyła mu przez pewien czas na pokładzie Talíty. W końcu musieli się rozstać i Fírnen podjął Aryę z pokładu statku, zaś Eragon zalał się łzami^[2].

Po odejściu Eragona, Arya spędzała większość czasu, wypełniając swoje obowiązki w Du Weldenvarden. Według Eragona, kobieta była bardzo zajęta swoimi obowiązkami jako królowa elfów, ale rozmawiała z nim kilka razy za pośrednictwem zwierciadła komunikacyjnego. Wraz z Fírnenem dwukrotnie polecieli do Królestwa Broddring, aby pomóc Nasuadzie: raz, aby stłumić zbuntowanego hrabiego, a drugi raz, aby zbadać zaginięcie czterech czarodziejów Nasuady, którzy zostali wysłani do strażnicy Tengi. Arya i Fírnen odkryli wszystkich czterech czarodziejów martwych przed domem Tengi, ale po nim samym nie znaleźli śladu^[3].

Charakterystyka

Wygląd

W książce Arya została opisana jako zjawiskowo piękna elfka o zielonych oczach w kształcie migdałów, długich, kruczoczarnych włosach i śniadej cerze. Wzrostem góruje nad większością mężczyzn, postawę ma wyważoną i pełną gracji. Ma zaokrąglony podbródek, pełne usta, wysokie kości policzkowe i długie rzęsy. Ma ostre rysy twarzy, typowe dla elfów. Ma też drobne stopy i smukłe dłonie.

Długie, kruczoczarne włosy podtrzymuje skórzaną opaską, zwłaszcza, gdy przebywa poza Ellesmérą. Jest też wówczas w pełni uzbrojona w miecz, który nosi u pasa, oraz łuk, który zawiesza na plecach. Przebywając w rodzinnym mieście pozwala sobie na swobodę i nosi włosy rozpuszczone, nie nosi też przy sobie broni.

Mimo królewskiego pochodzenia oraz swojego piękna, Arya najczęściej odziewa się dość skromnie. Nosi miękką, zieloną tunikę, spiętą pasem ozdobionym kamykami księżycowymi, a do tego filcowe spodnie i miękkie skarpety.

Cechą charakterystyczną jej wyglądu jest tatuaż yawë, namalowany granatowym atramentem i widniejący na lewym ramieniu elfki.

Jest niezwykle sprawna fizycznie. Posługuje się wąskim mieczem o lekko zakrzywionym jelcu.

Własności

Miecz − miecz o zakrzywionej i zwężającej się klindze; pierwsza broń elfki.
Łuk − obok miecza, podstawowa broń używana przez elfkę.
Elficka korona − Arya zaczęła nosić ją po tym, jak została wybrana na nową królową elfów po śmierci matki.
Támerlein − miecz Jeźdźca, który otrzymała od lorda Fiolra po tym, jak wykluł się dla niej Fírnen. Rhunön poddała miecz kilku modyfikacjom tak, by mógł on lepiej służyć Aryi.

Charakter

Elfkę charakteryzuje stoicki i wyważony sposób bycia. Sprawia wrażenie zamkniętej w sobie i spiętej, niemal nigdy nie okazuje emocji. Jest bardzo nieufna i nie dzieli się z nikim swoimi tajemnicami, nawet własnej matce. Jej zachowanie w dużej mierze wynika z jej wieku, a także z ciężkich doświadczeń, które zebrała podczas swojego dotychczasowego życia. W młodości wdała się w konflikt ze swoją matką, która nie zgadzała się z przyjęciem przez nią yawë; później doznała wielu strat i cierpień jako ambasadorka Vardenów, choćby utraty swoich przyjaciół Fäolina (który był także jej partnerem) i Glenwinga, czy tortur w Gil'eadzie. Między innymi z tych powodów nie czuła się pewnie po powrocie do elfów; przez cały okres swojej służby obracała się głównie w towarzystwie ludzi i krasnoludów.

Co jest dość typowe dla wszystkich elfów, Arya nie wierzy w istnienie bogów, między innymi krasnoludzkich. Z tego powodu doszło nawet do ostrej dyskusji pomiędzy nią a Gannelem, krasnoludzkim kapłanem. Wówczas ujawniła się również jej inna cecha, mianowicie skłonności do zaciekłych kłótni; choć była osobą opanowaną, gdy straciła cierpliwość, nigdy nie ustępowała.

Dopiero jakiś czas po powrocie do Ellesméry elfka zdawała się w pewnym stopniu odzyskiwać dawny entuzjazm, a także zaufanie do innych. W jednej z rozmów z Eragonem wyznała, że przed uwięzieniem w Gil'eadzie była inną osobą i dawniej potrafiła tańczyć i śmiać się jak inne elfy. Wówczas pozwoliła też sobie na pogłębienie relacji z Eragonem, którego początkowo stanowczo odrzucała. Uleczyła jego drobną ranę, mimo, że mógł zrobić to samodzielnie.

W czasie poprzedzającym bitwę w Urû'baenie matka i córka bardzo zbliżyły się do siebie, dlatego śmierć Islanzadí mocno wstrząsnęła Aryą, mimo, że w tym samym czasie zginął także Galbatorix i wojna dobiegła końca. Elfka bardzo długo przeżywała stratę i częściowo ukoiło ją dopiero wyklucie się Fírnena. Wówczas Arya jakby odżyła, w jej zachowaniu pojawiło się dużo optymizmu i entuzjazmu. Jeszcze zacieśniła więzi z Eragonem; dawniej, gdy Eragon podczas jednej ze swoich pierwszych lekcji stworzył jej fairth, była speszona i urażona, lecz gdy chłopak ponownie przywołał jej wizerunek podczas pierwszego ich spotkania po wykluciu się jej smoka, zareagowała wzruszeniem i wdzięcznością. Co więcej, ten wyraz uczuć z jego strony skłonił ją do zdradzenia mu swojego prawdziwego imienia.

Nie toleruje jedzenia mięsa, jak większość elfów i Jeźdźców.

Arya zdawała się przejąć ludzkie poglądy, na przykład ten, że kobiety mają usługiwać swoim mężom. Właśnie dlatego w rozmowach z Eragonem podkreślała, że nie jest "bezradną niewiastą" i potrafi o siebie zadbać. Jednocześnie nie potrafiła zrozumieć tego, że ludzkie kobiety i mężczyźni ubierają się inaczej; elfy nie uznawały aż tak znaczących różnic.

Arya jest silną i utalentowaną wojowniczką oraz magiem. Walczyła podczas wielu ważniejszych bitew Vardenów, m.in. o Farthen Dûr i na Płonących Równinach. Była bardzo oddana sprawie, w którą się zaangażowała, mimo urazów i nienajlepszych stosunków z niektórymi sprzymierzeńcami, czy własną rodziną. Była gotowa poświęcić życie, co udowodniła, nie poddając się mimo tortur zadawanych przez Durzę.

Moce

Pojedynek z Aryą — Pojedynek Eragona z Aryą

Podczas pierwszych trzydziestu lat swojego życia Arya była ćwiczona w walce mieczem i magią; po tym czasie, gdy stała się dostatecznie silna, podjęła się opieki nad jajem Saphiry.

Jako elf, Arya dysponuje bardzo czułymi zmysłami, a także ogromną siłą fizyczną i sprawnością.

Jako mag dysponuje ogromną mocą, nawet według standardów elfów; podczas testu umiejętności Eragona przeprowadzanego prze Bliźniaków przywołała istotę srebra, co jest uważane za jedną z trudniejszych sztuk magicznych, w której nawet drobne niedociągnięcie grozi śmiercią. Zdołała rozbić mieczem szeroki na 200 stóp Gwiaździsty Szafir i magią powstrzymać spadanie jego odłamków, by nie przygniotły Eragona (choć zaklęcie to kosztowało ją dużo energii i w rezultacie straciła potem przytomność). Zdołała również z dużą precyzją przenieść jajo Saphiry przez dużą część Alagaësii w miejsce, w którym znajdował się Eragon, a także kontaktować się telepatycznie z innymi, również na ogromne dystanse.

Dysponuje też niezwykle silnym umysłem - przez wiele tygodni powstrzymywała Durzę przed wtargnięciem do jej umysłu, mimo, że pozostawała nieprzytomna i podawano jej truciznę.

Należała do grupy trzynastu elfickich magów wspierających Eragona w walce z Murtaghiem i Cierniem. Wszyscy razem zdołali ich przegnać, chociaż nie pokonać, a wysiłek związany z walką ze smokiem i Jeźdźcem oraz wspierających ich licznych Eldunarí wyczerpał nawet Aryę.

Podczas oblężenia Feinster zabiła Cienia Varauga, stając się czwartym Cieniobójcą w historii. Podczas ostatecznego starcia Vardenów z Imperium zabiła Shruikana, będącego wówczas największym żyjącym smokiem, wspinając się po jego ciele i wbijając mu Dauthdaert w oko. Sama jest także Smoczym Jeźdźcem.

Światło pochodzące z jej zaklęć ma zieloną barwę.

Arya jest jedną z czterech osób, które znają imię pradawnej mowy, co czyni ją niemal bezgranicznie potężnym magiem.

Tytuły

Dröttning - po śmierci Islanzadí, Arya została królową elfów.
Dröttningu - miano to nosiła jako córka królowej.
Ambasadorka elfów u Vardenów - Arya służyła Vardenom jako przedstawicielka elfów, podtrzymując sojusz łączący jej rasę z buntownikami.
Strażniczka smoczego jaja - elfka nie tylko strzegła jaja, ale również przewoziła je pomiędzy Vardenami w Farthen Dûrze a elfami w Ellesmérze, szukając nowego Jeźdźca.
Cieniobójczyni - po pokonaniu Varauga.
Shur'tugal (Smoczy Jeździec) - elfka została wybrana na Jeźdźca przez smoka Fírnena.
Smokobójczyni - po zabiciu Shruikana.
Svit-kona - tak kilkakrotnie zwrócił się do niej Eragon, by podkreślić, że uważa ją za bardzo mądrą kobietę.

Relacje romantyczne

Arya zdradziła raz, że bardzo ceniła Fäolina, elfa, który towarzyszył jej podczas podróży ze smoczym jajem, jednak nigdy nie zdradziła nic więcej. Christopher Paolini potwierdził jednak, że ich dwoje łączyło uczucie i byli w związku^[4]. Fäolin zginął podczas ataku Durzy i podległych mu urgali i od tamtej pory elfka nie związała się z nikim innym.

Odkąd Eragon zaczął okazywać elfce swoje uczucia, ta raczej trzymała go na dystans, choć kilkakrotnie dawała do zrozumienia, że również darzy go sympatią. Okazywała mu troskę, a także wyrażała wdzięczność, że walczą wzajemnie u swojego boku. Po tym, jak Arya strzaskała sporządzony przez Eragona fairth z jej wizerunkiem, Oromis stwierdził, że nie ma wątpliwości, iż Arya lubi Eragona, jednak jest gotowa poświęcić własne szczęście dla większej sprawy (jaką była wojna z Galbatorixem).

Dowodem zaufania i uczucia, jakim Arya darzyła Eragona, były choćby jej zwierzenia dotyczące jej przeszłości. Jedno z ich głębszych porozumień nastąpiło podczas walki na miecze pod Dras-Leoną, gdy Glaedr po długim czasie odezwał się poprzez swoje Eldunarí i poradził Eragonowi, by nauczył się widzieć to, na co patrzy. Jeździec bowiem przegrywał walki z elfką, co miało być spowodowane jego rozkojarzeniem. Podczas którejś z walk Eragon stwierdził, że "widzi" Aryę, na co ona zareagowała błyskiem w oczach, który szybko zniknął. To sugeruje, że Eragon nie był elfce zupełnie obojętny. Na krótko przed ich ostatecznym rozstaniem oboje podzielili się swoimi prawdziwymi imionami i zaakceptowali siebie pomimo swoich wad, przypieczętowując tym samym najgłębszą z możliwych więzi.