Armia Imperium – siły militarne, którymi dysponowało nieistniejące już Imperium Broddring pod rządami Galbatorixa.
Opis[]
Poza podstawową rolą militarną, głównym zadaniem imperialnej armii było utrzymywanie porządku pod surowymi rządami Galbatorixa oraz toczenie wojny przeciwko Vardenom, ugrupowaniu buntowników dążących do obalenia króla.
Żołnierze nosili czerwone tuniki z symbolem Galbatorixa – wirującym płomieniem – obramowanym złotą nicią. Pod tunikami nosili skórzane brygantyny nitowane stalowymi kwadratami, kolczugi i pikowane przeszywanice. Większość żołnierzy władała mieczami, podczas gdy reszta używała łuków i halabard.
Imperialna armia była prawdopodobnie najpotężniejszą armią w Alagaësii. W pełnym składzie liczyła 16 000 żołnierzy, a pobór wzrósł do około 100 000 w czasie bitwy na Płonących Równinach, nie licząc urgali. Pomimo miażdżącej przewagi liczebnej, jaką cieszyła się armia, była ona znacznie słabsza od walecznych Vardenów wspomaganych przez siły elfów i krasnoludów. W bitwie na Płonących Równinach armia ledwo pokonywała Vardenów, których znacznie przewyższała liczebnie, aż do nadejścia krasnoludów, w którym to momencie uległa załamaniu. Jej przewaga liczebna była jedynym czynnikiem, który chronił armię imperialną przed zmiażdżeniem, a w starciu z przeważającą siłą elfów lub liczebnością krasnoludów, była ona znacznie słabsza. Można to wytłumaczyć faktem, że żołnierze wyrwani z domów nie będą walczyć tak dobrze, jak żołnierze, którzy zgłosili się na ochotnika, nie wspominając o tym, że prawdopodobnie nie mieli żadnego przeszkolenia ani doświadczenia i byli narażeni na dezercję nawet z błahego powodu. Ludzie nieczujący bólu i urgale byli pozornie skuteczniejsi, ale nie stanowili wystarczającej części wojsk, aby zrobić różnicę.
Osobny artykuł: Ludzie nieczujący bólu
Jedną ze specjalnych grup byli ludzie nieczujący bólu. Galbatorix wynalazł zaklęcie, które sprawiało, że żołnierze nie odczuwali bólu podczas walki. Pozwalało im to przetrwać nawet najstraszniejsze rany. Zostali wykorzystani podczas bitwy na Płonących Równinach, gdzie 300 z nich powstrzymało całą armię Kullów, kawalerię Orrina, 200 szermierzy i 100 włóczników, zabijając wielu z nich. Później walczyli w jednej z małych bitew, w których brał udział Roran, i zostali pokonani, mimo że przewyższali liczebnie Vardenów. To dowiodło, że ich siła była jednocześnie ich zgubą. Ich niezdolność do odczuwania bólu sprawiła, że lekceważyli ostrożność, a nawet śmiali się, gdy odcinano im kończyny, stąd ich przydomek wśród Vardenów - "śmiejący się umarli".
Marynarka[]
Imperialny kontyngent morski był szczególnie skuteczny, patrolując wybrzeże oceanu i przejmując statki z zaopatrzeniem dla Vardenów lub podejrzanych o taki transport; w ten sposób znaczną część swojego majątku utracił Jeod. Jednak imperialny okręt flagowy, Smocze Skrzydło, został skradziony z kompanii morskiej Blackmoor przez Rorana i Jeoda, co osłabiło potencjał morski Imperium Broddring.
Historia[]
Początki[]
Po Smoczej Wojnie, samozwańczy król Galbatorix nakazał utworzenie wielkiej armii, która miała utrzymać w ryzach swoich nowych poddanych. Armia ta rozrastała się przez lata, aż w końcu Galbatorix dysponował jedną z największych sił zbrojnych w historii Alagaësii.
Wojna Jeźdźców[]
Na początku Wojny Jeźdźców Galbatorix postanowił nie używać swoich standardowych ludzkich żołnierzy, lecz armię urgali, w tym Kullów. Król mianował Cienia Durzę na dowódcę ich armii, która zaatakowała Farthen Dûr, próbując zniszczyć Vardenów. Jednakże, po tym jak Durza został zabity] przez Eragona, urgale zostały uwolnione spod kontroli Galbatorixa, a Vardeni wygrali bitwę o Farthen Dûr[1].
Po stracie armii Kullów, Galbatorix powrócił do delegowania swojej standardowej piechoty. Pluton tych oddziałów, liczący około trzydziestu żołnierzy, został wysłany, aby wesprzeć Ra'zaców w bitwie o Carvahall. Później Galbatorix zebrał wszystkie swoje wojska (zdołał zwerbować sto tysięcy żołnierzy, zapełniając szeregi armii imperialnej najemnikami i poborowymi) w Gil'eadzie i oddał je pod dowództwo swojego nowego sługi, Murtagha. Armia stanęła do starcia z Vardenami w bitwie na Płonących Równinach. Jej część stanowili stworzeni magicznie ludzie nieczujący bólu. Jednak dzięki pomocy ludzi z Carvahall, Kullów i urgali ze szczepu Bolvek, jak również armii Krasnoludzkiej pod wodzą króla Hrothgara, Vardeni odnieśli kolejne zwycięstwo[2].
Po tym, jak Eragon zabił Ra'zaców, Galbatorix wysłał swoich żołnierzy na poszukiwania. Eragon najpierw napotkał sześciu żołnierzy, ale udało mu się uciec, ukrywając się pod zaklęciem niewidzialności. Później obecność oddziału żołnierzy zmusiła go do wejścia do miasta Eastcroft, gdzie spotkał Aryę. Jeszcze później wraz z elfką natknęli się na piętnastu żołnierzy. Kiedy mężczyźni próbowali ich zatrzymać, zostali zmieceni z powierzchni ziemi.
Armia Imperium brała również udział w bitwach pod Ceunon i Gil'eadem[3].
Lady Lorana wysłała żołnierzy, aby spowolnić natarcie Vardenów na Feinster. Podczas bitwy żołnierze Imperium walczyli ramię w ramię z mieszkańcami Feinster w obronie miasta, lecz i tutaj zostali pokonani.
Pomniejsze bitwy[]
Wielu żołnierzy było wysyłanych do obrony zaopatrzenia dla armii. Jeden z takich oddziałów został zaatakowany przez dowództwo Martlanda Rudobrodego, w tym Rorana, i pokonany. Kolejna grupa śmiejących się umarłych również została pokonana w późniejszej bitwie. Galbatorix postanowił wykorzystać nieobecność Vardenów w Surdzie, atakując armią liczącą około 700 żołnierzy, która została rozbita przez dowództwo kapitana Edrica liczące około 250 ludzi, w tym Rorana.
Upadek Imperium[]
Imperialna armia stoczyła decydującą walkę przeciwko Vardenom w Urû'baenie. Przestała istnieć wraz ze śmiercią Galbatorixa i, w konsekwencji, upadkiem Imperium, które zostało zastąpione przez Królestwo Broddring rządzone przez Nasuadę[4]. Część imperialnych żołnierzy prawdopodobnie przeszła do armii królewskiej.