Ahno Oszust

Ahno Oszust
Informacje
Status	nieznany (postać z legendy)
Wygląd
Rasa	urgal jeleń (tymczasowo) wilk (tymczasowo) orzeł (tymczasowo)
Płeć	samiec
Przynależność i relacje
Lokalizacja	Kościec
Rodzina	Svarvok (ojciec)

Ahno Oszust − urgal, bohater popularnej urgalskiej legendy. Nie wiadomo, czy postać Ahno istniała naprawdę.

Biografia

Pewnej zimy Ahno Oszust był bardzo głodny, wziął więc swój łuk i strzały i wyruszył na polowanie na jelenia. Przez trzy dni i trzy noce śledził stado w lesie na zboczach Kośćca, ale jelenie były szybkie i sprytne, a Ahno nie mógł ich dogonić. Osłabł tak bardzo, że pomyślał: „Na pewno teraz umrę”. Straciwszy siły, zatrzymał się i obserwował, jak jelenie jedzą korę drzew i trawę spod śniegu. I pomyślał: „Gdybym był jeleniem, mógłbym jeść to, co one jedzą, i wtedy nie byłbym taki głodny”. Ta myśl mu się spodobała, więc zmienił swoją postać w jelenia, dołączył do stada i jadł to, co one jadły. Na początku myślał: „Kiedy odzyskam siły, zmienię się z powrotem w swoją własną postać i zastrzelę jelenia, który przewodzi temu stadu, a jego rogi powieszę nad moim paleniskiem”. Ale potem znajdował kolejny kawałek trawy do zjedzenia, a wkrótce zaczął zachowywać się jak jeleń, zapomniał o swoich ubraniach i broni i podążał za stadem, które migrowało przez góry w kierunku wiosennych pastwisk.

Kiedy nadeszła jesień, jego krew zapłonęła szaleństwem rui, walczył z innymi bykami i kopulował z najpiękniejszymi łaniami, a one urodziły mu wiele potomstwa. I przez trzy lata przewodził swojemu własnemu stadu w Kośćcu i żył jak zwierzę, a nie jak Urgralgra.

Ojciec Ahno, Svarvok, przez cały ten czas był zajęty kuciem żelaznych szczebli, aby móc wspiąć się na górę Yngla i odzyskać magiczną włócznię, którą zabrał mu smok Ënurfala. Po zakończeniu tego zadania Svarvok zastanawiał się, gdzie jest jego syn, i wysłał orły, aby go odnalazły. Kiedy znalazły Ahno, powiedziały mu, że ojciec chce się z nim zobaczyć, ale Ahno nie pamiętał już języka Urgralgra. Wtedy Svarvok poszedł do swojego syna w Kośćcu i powiedział: „Co zrobiłeś, Ahno? Dlaczego nosisz skórę jelenia i żyjesz jak zwierzę?” I niektóre wspomnienia wróciły do Ahno, a on odpowiedział: „Ojcze, podoba mi się bycie jeleniem. Myślę, że tak już zostanę”. Wtedy Svarvok rozgniewał się na Ahno i przywołał stado wilków z lasu, i kazał im ścigać jego syna tak daleko, jak tylko zdołają. Tak też zrobiły, a Ahno jęczał i płakał, gdy wilki kąsały go w nogi i ogon oraz drapały pazurami po bokach. W końcu, zmęczony ucieczką, Ahno przybrał swoją prawdziwą postać i bił wilki grubą gałęzią, aż uciekły. Zbolały i krwawiący Ahno wrócił do ojca, a Svarvok zapytał go: „Czego się z tego nauczyłeś, Ahno?” A Ahno zaśmiał się i odpowiedział: „Że lepiej być wilkiem niż jeleniem!” I zmienił się w wilka i pobiegł wyjąc za wilkami, które pobił, i dołączył do ich stada.

W nowej postaci żył przez kolejne siedem lat, jako członek watahy, której przewodził. W rzeczywistości wilki nie chciały go, ponieważ go nie wybrały. Pewnej nocy wilczyca Ostrozęba udała się na zgromadzenie wilków i przekonała stada, by pomogły jej w planie przegnania Ahno. Następnego dnia wataha Ahno wyruszyła na polowanie na jelenie i wbiegła głęboko w las. Wtedy to Ostrozęba podeszła do Ahno i uwiodła go, odciągnęła od stada i zaprowadziła na skraj urwiska. Tam zaatakowała go, a zawtórowały jej przyczajone w krzakach wilki. Wspólnie zepchnęły Ahno ze skraju urwiska, ten jednak nie zginął, lecz wylądował u podnóży jaskini, w której żył Zhargog, ûhldmaq, czyli urgal, który stał się niedźwiedziem. Podszedł do rannego Ahno i walczył z nim do momentu, gdy Ahno postanowił porzucić wilczą postać i z powrotem stać się urgalem.

Ahno uciekł i powrócił do domu, gdzie ojciec powitał go i zapytał, czego nauczyła go jego przygoda. Ahno roześmiał się i odpowiedział, że nie jest dobrze żyć ze stadem, które go nie chce, znajdzie więc stado, które go zechce. Po tych słowach zmienił się w orła i odleciał.

A jak Svarvok postąpił ze swoim synem później, to już zupełnie inna historia.

Ciekawostki

• W dwóch sytuacjach urgale opowiedziały inny fragment legendy o Ahno (Garzhvog o Ahno w postaci jelenia, Uvek o Ahno w postaci wilka), lecz oba kończyły się słowami "A jak Svarvok postąpił ze swoim synem później, to już zupełnie inna historia". Oprócz nadania charakteru spójności, konkluzja ta sugeruje, iż może istnieć wiele odmian bądź kontynuacji tej legendy, opowiadających losy Ahno w postaciach kolejnych zwierząt.